|
قرآن مشخصا توصیه به خوردن چیزهای پاک می کند. چیزهای حلال و حرام در آیات زیر شرح داده شده اند |
|
سوره ی۶ ایه ی ۱۴۵ بگو در آنچه به من وحى شده است بر خورندهاى كه آن را مىخورد هیچ حرامى نمىیابم مگر آنكه مرداریاخون ریخته یا گوشت خوك باشد كه اینها همه پلیدند یا [قربانیى كه] از روى نافرمانى [به هنگام ذبح] نام غیر خدا بر آن برده شده باشد پس كسى كه بدون سركشى و زیادهخواهى [به خوردن آنها] ناچار گردد قطعا پروردگار تو آمرزنده مهربان است سوره ی ۱۶ آیه ی ۱۱۴ پس از آنچه خدا شما را روزى كرده استحلال [و] پاكیزه بخورید و نعمتخدا را اگر تنها او را مىپرستید شكر گزارید
سوره ی ۱۶آیه ی ۱۱۵ جز این نیست كه [خدا] مردار وخون وگوشت خوك و آنچه را كه نام غیر خدا بر آن برده شده حرام گردانیده است [با این همه] هر كس كه [به خوردن آنها] ناگزیر شود و سركش و زیادهخواه نباشد قطعا خدا آمرزنده مهربان است سوره ی ۱۶ آیه ی۱۱۶ براى آنچه زبان شما به دروغ مىپردازد مگویید این حلال است و آن حرام تا بر خدا دروغ بندید زیرا كسانى كه بر خدا دروغ مىبندند رستگار نمىشوند سوره ی ۵ آیه ی ۳ بر شما حرام شده است مردار و خون و گوشت خوك و آنچه به نام غیر خدا كشته شده باشد و [حیوان حلال گوشت] خفه شده و به چوب مرده و از بلندى افتاده و به ضرب شاخ مرده و آنچه درنده از آن خورده باشد مگر آنچه را [كه زنده دریافته و خود] سر ببرید و [همچنین] آنچه برای بتان سربریده شده و [نیز] قسمت كردن شما [چیزى را] به وسیله تیرهاى قرعه این [كارها همه] نافرمانى [خدا]ست امروز كسانى كه كافر شدهاند از [كارشكنى در] دین شما نومید گردیدهاند پس از ایشان مترسید و از من بترسید امروز دین شما را برایتان كامل و نعمتخود را بر شما تمام گردانیدم و اسلام را براى شما [به عنوان] آیینى برگزیدم و هر كس دچار گرسنگى شود بىآنكه به گناه متمایل باشد [اگر از آنچه منع شده است بخورد] بى تردید خدا آمرزنده مهربان است سوره ی ۵ آیه ی ۴ از تو مىپرسند چه چیزى براى آنان حلال شده است بگو چیزهاى پاكیزه براى شما حلال گردیده و [نیز صید] حیوانات شكارگر كه شما بعنوان مربیان سگهاى شكارى از آنچه خدایتان آموخته به آنها تعلیم دادهاید [براى شما حلال شده است] پس از آنچه آنها براى شما گرفته و نگاه داشتهاند بخورید و نام خدا را بر آن ببرید و پرواى خدا بدارید كه خدا زودشمار است سوره ی ۵ آیه ی ۵ امروز چیزهاى پاكیزه براى شما حلال شده و طعام كسانی كه اهل كتابند براى شما حلال و طعام شما براى آنان حلال است و [بر شما حلال است ازدواج با] زنان پاكدامن از مسلمان و زنان پاكدامن از كسانى كه پیش از شما كتاب [آسمانى] به آنان داده شده به شرط آنكه مهرهایشان را به ایشان بدهید در حالى كه خود پاكدامن باشید نه زناكار و نه آنكه زنان را در پنهانى دوستخود بگیرید و هر كس در ایمان خود شك كند قطعا عملش تباه شده و در آخرت از زیانكاران است سوره ی ۶ آیات ۱۱۸-۱۱۹ پس اگر به آیات او ایمان دارید از آنچه نام خدا [به هنگام ذبح] بر آن برده شده است بخورید و شما را چه شده است كه از آنچه نام خدا بر آن برده شده است نمىخورید با اینكه [خدا] آنچه را بر شما حرام كرده جز آنچه بدان ناچار شدهاید براى شما به تفصیل بیان نموده است و به راستى بسیارى [از مردم دیگران را] از روى نادانى با هوسهاى خود گمراه مىكنند آرى پروردگار تو به [حال] تجاوزكاران داناتر است سوره ی ۶ آیه ی ۱۲۱ و از آنچه نام خدا بر آن برده نشده است مخورید چرا كه آن قطعا نافرمانى است و در قیقتشیطانها به دوستان خود وسوسه مىكنند تا با شما ستیزه نمایند و اگر اطاعتشان كنید قطعا شما هم مشركید سوره ی ۵ آیه ی ۸۷-۸۸-۹۰-۹۶ اى كسانى كه ایمان آوردهاید چیزهاى پاكیزه ای را كه خدا براى [استفاده] شما حلال كرده حرام مشمارید و از حد مگذرید كه خدا از حدگذرندگان را دوست نمىدارد و از آنچه خداوند روزى شما گردانیده حلال و پاكیزه را بخورید و از آن خدایى كه بدو ایمان دارید پروا دارید اى كسانى كه ایمان آوردهاید شراب و قمار و بتها و تیرهاى قرعه پلیدند [و] از عمل شیطانند پس از آنها دورى گزینید باشد كه رستگار شوید صید دریا و ماكولات آن براى شما حلال شده است تا براى شما و مسافران بهرهاى باشد و[لى] صید بیابان مادام كه محرم مىباشید بر شما حرام گردیده است و از خدایى كه نزد او محشور مىشوید پروا دارید سوره ی ۱۰آیه ی ۵۹ بگو به من خبر دهید آنچه از روزى كه خدا براى شما فرود آورده [چرا] بخشى از آن را حرام و [بخشى را] حلال گردانیدهاید بگو آیا خدا به شما اجازه داده یا بر خدا دروغ مىبندید سوره ی ۱۶ آیه ی ۱۴ و اوست كسى كه دریا را مسخر گردانید تا از آن گوشت تازه بخورید و پیرایهاى كه آن را مىپوشید از آن بیرون آورید و كشتیها را در آن شكافنده [آب] مىبینى و تا از فضل او بجویید و باشد كه شما شكر گزارید سوره ی ۷ ایه ی ۳۱ اى فرزندان آدم جامه خود را در هر نمازى برگیرید وبخورید وبیاشامید و[لى] زیادهروى مكنید كه او اسرافكاران را دوست نمىدارد سوره ی ۲۳ آیه ی ۵۱ اى پیامبران از چیزهاى پاكیزه بخورید و كار شایسته كنید كه من به آنچه انجام مىدهید دانایم سوره ی ۲آیه ی ۱۶۸ اى مردم از آنچه در زمین استحلال و پاكیزه را بخورید و از گامهاى شیطان پیروى مكنید كه او دشمن آشكار شماست سوره ی ۴۰ آیه ی۷۹ خدا [همان] كسى است كه چهار پایان را براى شما پدید آورد تا از برخى از آنها سوارى گیرید و از برخى از آنها بخورید |
|
1 - بِسْمِ - بِـ - - - - - حرف ؛ حرف جرّ ؛ متعلّق بمحذوف ؛ مبنىّ ؛ على الكسر 1 - - سْمِ - س م و - مذكر - مفرد - فع - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب 2 - اللَّهِ - اللَّهِ - أ ل ه - مذكر - مفرد - العال - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب 3 - الرَّحْمَنِ - الرَّحْمَنِ - ر ح م - مذكر - مفرد - الفعلان - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مشتق ؛ صيغة مبالغة ؛ معرب 4 - الرَّحِيمِ - الرَّحِيمِ - ر ح م - مذكر - مفرد - الفعيل - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مشتق ؛ صيغة مبالغة ؛ معرب
نظرى به سوره مباركه از تفسير أحسن الحديث، ج1، ص: 28 ((1- بنا بر آنكه در مقدمه تفسير گفتهايم اين سوره پنجمين سوره است كه در سال اول بعثت بعد از «المدثر» نازل گشته است. 2- تعداد آيات آن بالاتفاق هفت آيه است با اين فرق كه اهل مكه و كوفه بسم اللَّه ... را يك آيه شمرده و صِراطَ الَّذِينَ ... تا آخر سوره را، نيز يك آيه گفتهاند و آنها كه بسم اللَّه ... را يك آيه نمىدانند صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ را يك آيه دانستهاند، آنهايى كه آن را شش يا هشت آيه گفتهاند اعتنايى به قولشان نيست اين سوره داراى بيست و هفت كلمه و صد و چهل حرف است. «تفسير خازن» 3- اين سوره در مكه نازل شده و از سورههاى مكى است، بعضى گفتهاند: در مدينه نازل گشته و به نظر بعضى دو دفعه نازل گرديده است يكى در مكه و ديگرى در مدينه. به مكى بودن آن از دو راه استدلال شده است. اول اينكه: مراد از «سبع مثانى» در آيه وَ لَقَدْ آتَيْناكَ سَبْعاً مِنَ الْمَثانِي وَ الْقُرْآنَ الْعَظِيمَ حجر/ 87 سوره حمد است، اين آيه بلاخلاف در مكه نازل شده است، پس در وقت نزول سوره حجر، سوره حمد نازل شده بود. دوم- به ضرورت مسلمين نماز در مكه واجب گرديده است و در اسلام نماز بدون حمد نيست، شيعه و اهل سنت اتفاق دارند بر اينكه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمودهاند:«لا صلوة الا بفاتحة الكتاب»اما آنها كه گفتهاند: دو دفعه نازل شده است اين سخن نيز محتمل مىباشد بعلت كثرت فضيلتش، هر چند كه دليلى بر- آن نيست 4- اين سوره بواسطه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فاتحة الكتاب نامگذارى شده است زيرا چنان كه گفته شد شيعه و اهل سنت بالاتفاق نقل كردهاند كه آن حضرت فرموده است. «لا صلوة الا بفاتحة الكتاب» وانگهى اين حديث بهترين دليل است كه قرآن كريم در زمان آن حضرت بترتيب فعلى در آمده و سوره حمد در اول آن قرار گرفته است. 5- محتويات سوره مباركه از اين قرار است: 1- رحمت خدا همه موجودات را فرا گرفته و آن رحمت دائمى و ابدى است، بايد سخن و كار با نام چنين خدايى آغاز گردد. 2- پرورش دهنده همه مخلوقات او است، رحمتش گسترده و ابدى است. 3- جهان ديگرى غير از اين جهان وجود دارد كه گرداننده آن نيز خداست. 4- پرستش خاص خداست، فقط بايد او را پرستيد و فقط بايد از او مدد خواست كه آفريننده و اداره كننده همه جهان اوست. 5- مردمان در مسير زندگى به سه گروه تقسيم مىشوند: هدايت يافتگان غضب شدگان وگمراهان، بايد تلاش كرد و از خدا خواست تا از گروه اول شد بقيه مطالب در «نكتهها» خواهد آمد.)) تفسير أحسن الحديث، ج1، ص: 28 برگرفته از نرم افزار((دانشنامه ی قرآن۲))
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم مهر ۱۳۸۹ساعت ۲:۴۲ ق.ظ توسط غريب
|
به نام حضرت دوست كه هرچه داريم زلطف اوست
-حرمت دشنام دادن و ناسزا گفتن به مردم: لاَ يُحِبُّ اللّهُ الجَهرَ بِالسّوءِ مِنَ القَولِ اِلاّ مَن ظُـلِمَ... .نساء (4) 148
-فحش دادن از محرّمات احرام: الحَجُّ اَشهُرٌ مَعلومـتٌ فَمَن فَرَضَ فيهِنَّ الحَجَّ فَلا رَفَثَ ولا فُسوقَ ولا جِدالَ فِى الحَجِّ بقره (2) 197 امام صادق(ع) فرمود: فسوق دشنام دادن است. (تفسير نورالثقلين، ج 1، ص 194، ح 704; الكافى، ج 4، ص 337، ح 3) -ايمان به حسابرسى اعمال، مانع انجام دادن موجبات دشنام دهى به خدا و رسول : ولا تَسُبُّوا الَّذينَ يَدعونَ مِن دونِ اللّهِ فَيَسُبُّوا اللّهَ عَدوًا بِغَيرِ عِلم كَذلِكَ زَيَّنّا لِكُلِّ اُمَّة عَمَلَهُم ثُمَّ اِلى رَبِّهِم مَرجِعُهُم فَيُنَبِّئُهُم بِما كانوا يَعمَلون.انعام (6) 108
- دشنام به بتها، سبب ناسزاگويى مشركان به خدا: ولا تَسُبُّوا الَّذينَ يَدعونَ مِن دونِ اللّهِ فَيَسُبُّوا اللّهَ عَدوًا بِغَيرِ عِلم... .انعام (6) 108
امام صادق(ع) فرمود: از دشنام به دشمنان خدا بپرهيزيد، زيرا آنان به خداوند دشنام خواهند داد. (تفسير نورالثقلين، ج 1، ص 757، ح 238)
- بر حسب روايتى از امام صادق(ع) مؤمنان به معبودان مشركان دشنام مى دادند و به دنبال آن مشركان به معبود مؤمنان دشنام مى دادند. خداوند مؤمنان را از اين كار نهى كرد. (همان، ح 239)
- حرمت دشنام، در حج: الحَجُّ اَشهُرٌ مَعلومـتٌ فَمَن فَرَضَ فيهِنَّ الحَجَّ فَلا رَفَثَ ولا فُسوقَ ولا جِدالَ فِى الحَجِّ... بقره (2) 197
- لزوم توبه مؤمنان، از دشنام گويى به يكديگر: يـاَيُّهَا الَّذينَ ءامَنوا...ولا تَنابَزُوا بِالاَلقـبِ ... ومَن لَم يَتُب فَاُولـئِكَ هُمُ الظّــلِمون.حجرات (49) 11
-دشنام به بتهاى مشركان، موجب دشنام آنان به خداوند، از روى جهالت: ولا تَسُبُّوا الَّذينَ يَدعونَ مِن دونِ اللّهِ فَيَسُبُّوا اللّهَ عَدوًا بِغَيرِ عِلم... .انعام (6) 108
- دشنام مشركان به خدا براى دفاع از اعتقادات خويش، عملى شايسته و زيبا در نظر آنان: ولا تَسُبُّوا الَّذينَ يَدعونَ مِن دونِ اللّهِ فَيَسُبُّوا اللّهَ عَدوًا بِغَيرِ عِلم كَذلِكَ زَيَّنّا لِكُلِّ اُمَّة عَمَلَهُم... .انعام (6) 108 - دشنام مترفان كافر به پيامبر ، در محفلهاى شبانه خود: حَتّى اِذا اَخَذنا مُترَفيهِم... * مُستَكبِرينَ بِهِ سـمِرًا تَهجُرون.مؤمنون (23) 64 و 67
- دشنام به محمّد ، موجب كفر: يـاَيُّهَا الَّذينَ ءامَنوا لاتَقولوا رعِنا وقولوا انظُر نا واسمَعوا ولِلكـفِرينَ عَذابٌ اَليم.بقره (2) 104
- دشنام به مشركان، موجب دشنام آنان به خداوند از روى جهالت: ولا تَسُبُّوا الَّذينَ يَدعونَ مِن دونِ اللّهِ فَيَسُبُّوا اللّهَ... .انعام (6) 108
- گرفتارى دشنام دهندگان به عذاب دردناك آخرتى: يـاَيُّهَا الَّذينَ ءامَنوا لاتَقولوا رعِنا وقولوا انظُر نا واسمَعوا ولِلكـفِرينَ عَذابٌ اَليم.بقره (2) 104
- دشنام به پيامبر از جانب يهود، از گناهان زبان آنان: مِنَ الَّذينَ هادوا يُحَرِّفونَ الكَلِمَ عَن مَواضِعِهِ ويَقولونَ سَمِعنا وعَصَينا واسمَع غَيرَ مُسمَع ورعِنا لَيـًّا بِاَلسِنَتِهِم وطَعنـًا فِى الدّينِ.نساء (4) 46
- دشنام به پيامبر ، از گناهان زبانى: مِنَ الَّذينَ هادوا يُحَرِّفونَ الكَلِمَ عَن مَواضِعِهِ ويَقولونَ سَمِعنا وعَصَينا واسمَع غَيرَ مُسمَع ورعِنا لَيـًّا بِاَلسِنَتِهِم وطَعنـًا فِى الدّينِ... نساء (4) 46
- دشنام و بد دهانى زنان مطلقه به خانواده شوهران شان، از گناهان زبانى آنان: يـاَيُّهَا النَّبىُّ اِذا طَـلَّقتُمُ النِّساءَ...ولا يَخرُجنَ اِلاّ اَن يَأتينَ بِفـحِشَة مُبَيِّنَة... طلاق (65)
- دشنام مترفان، برخاسته از بى تدبّرى و تعقلى آنان، نسبت به قرآن و پيامب: حَتّى اِذا اَخَذنا مُترَفيهِم بِالعَذابِ اِذا هُم يَجـَرون * قَدكانَت ءايـتى تُتلى عَلَيكُم فَكُنتُم عَلى اَعقـبِكُم تَنكِصون * مُستَكبِرينَ بِهِ سـمِرًا تَهجُرون * اَفَلَم يَدَّبَّرُوا القَولَ اَم جاءَهُم ما لَم يَأتِ ءاباءَهُمُ الاَوَّلين * اَم لَم يَعرِفوا رَسولَهُم فَهُم لَهُ مُنكِرون. مؤمنون (23) 64 و 66 - 69
+ نوشته شده در جمعه دوازدهم آبان ۱۳۹۱ساعت ۸:۱۶ ب.ظ توسط غريب
|
اين وبلاگ تا اطلاع ثانوي بروز نيست
مديريت وبلاگ از تاييد نظرات وپيامها در كامنتها معذورست
+ نوشته شده در جمعه پانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۱ساعت ۴:۲۰ ب.ظ توسط غريب
|
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زلطف اوستشبهه: موضوع "برتری بنی اسرائیل" بر جهانیان در قرآنيَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُواْ نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ ( سوره مبارکه بقره آیات 47 و 122 )اى بنىاسرائيل ياد آريد نعمت مرا كه به شما دادم و آنکه شما را بر جهانيان فضیلت دادم پاسخ : بطور خلاصه کلمه ( برتری ) ترجمه مناسبی برای کلمه ( فضیلت ) نیست.چنانچه میدانیم کلمه ( برتری ) تداعیگر مفاهیمی مانند سرتر بودن- بالا تر بودن - سروری - استیلا - احاطه و نظایر اینهاست...حال آنکه کلمه فضل به معنای فزونی یا ویژگی است ...برابر آیاتی از قرآن کریم خداوند به بنی اسرائیل ( نوعی ویژگی خاص ) یا نوعی از ( دارایی ) عطا فرموده است . که به سایر عالمیان آن نوع ویژگی خاص ( یا دارایی ) را عطا نفرموده است ...نکته مهم اینکه داشتن هر نوع ویژگی یا ( ویژگی خاص ) مطلقا به مفهوم داشتن هر نوع برتری یا ( امتیاز خاص ) نیست . لذا هیچگونه احترامات خاص یا حقوق خاص را نیز ایجاب نخواهد کرد .اما اینکه آن ویژگی کدامست ؟ با توجه به آیات فوق و نیز آیات 20 و 21 سوره مبارکه مائده بنظر میرسد این ویژگی ناشی از نعمتی منحصر به فرد است که خداوند به آنها ارزانی داشته بوده است .((وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ اذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنبِيَاء وَجَعَلَكُم مُّلُوكًا وَآتَاكُم مَّا لَمْ يُؤْتِ أَحَدًا مِّن الْعَالَمِينَ))و هنگامى كه موسى به قوم خود گفت اى قوم من نعمت خدا را بر شما به ياد آريد هنگامى كه در شما پيمبرانى قرار داد و شما را ملوک گردانيد و به شما آنچه را که به كسى از جهانيان نداد ارزانى داشت(( يَا قَوْمِ ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللّهُ لَكُمْ وَلاَ تَرْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِكُمْ فَتَنقَلِبُوا خَاسِرِينَ ))ای قوم من به سرزمين مقدسى كه خدا براى شما نوشت در آئيد وبر پشتهاى خود برنگرديد تا زيانكاران بازگرديدنکته : بدیهیست هر گونه فضیلت به دست خداوند خالق قادر متعال بوده و آنرا به هر کس که خود بخواهد اعطا میکند لذا هر گونه رشک یا چون و چرای بندگان کاری ناصواب خواهد بود ....أَنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ( سوره مبارکه حدید آیه 29 )...فضل در دست خداست به هر كس بخواهد آن را میدهد، و خدا داراى فضل بسيار است.وَلاَ تَتَمَنَّوْاْ مَا فَضَّلَ اللّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلَى بَعْضٍ .... ( سوره نساء آیه 32 )و آنچه را خداوند به آن، بعضى از شما را بر بعضى ديگر فضیلت داده آرزو مكنيد ...بِئْسَمَا اشْتَرَوْاْ بِهِ أَنفُسَهُمْ أَن يَكْفُرُواْ بِمَا أنَزَلَ اللّهُ بَغْياً أَن يُنَزِّلُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ عَلَى مَن يَشَاء مِنْ عِبَادِهِ فَبَآؤُواْ بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ مُّهِينٌ ( سوره مبارکه بقره آیه 90 )خود را به چه بد بهايى فروختند كه به آنچه خدا نازل كرده بود از سر رشك کافر شدند، كه چرا خداوند از فضل خويش بر هر كس از بندگانش كه بخواهد فرو مىفرستد ؟ پس به خشمى بر خشم ديگر گرفتار آمدند. و براى كافران عذابى خفتآور است.تفاسیر آیه ی 47 سوره ی بقرهتفسير نور جلد1ص 108[47] به همين سبب خدا بنى اسراييل را به ياد اين روز هراسانگيز و به هدايتى كه نصيب ايشان كرده است مىاندازد، كه مىبايستى بنا بر آن برتر از همه مردمان ديگر بوده باشند، مىگويد:((يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ)) اى پسران اسراييل، نعمتى را به ياد آوريد كه بر شما ارزانى داشتم و اين را كه شما را بر جهانيان برترى دادم.اين آيه، از فرزندان و نسل حضرت يعقوب مىخواهد كه براى معرفت بيشتر خداوند و زنده شدن روح شكرگزارى و دلگرم شدن به نعمتهاى الهى، از آن موهبتها و نعمتها ياد كنند. البتّه برترى و فضيلت بنى اسرائيل، نسبت به مردم زمان خودشان بود. زيرا قرآن درباره مسلمانان مىفرمايد: «كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ»شما بهترين امّتها هستيد.همچنين ممكن است مراد از برترى، پيروزى حضرت موسى و قوم بنى اسرائيل بر فرعونيان باشد، نه برترى اخلاقى و اعتقادى. زيرا قرآن بارها از بهانهجويىهاى بىمورد و بىاعتقادى آنها انتقاد مىكند.پيامها:-نعمت و فضيلت بدست خداوند است. «نِعْمَتِيَ»، «أَنْعَمْتُ»، «فضلت»- نجات از سلطهى طاغوت، از بزرگترين نعمتهاى الهى است. «نِعْمَتِيَ»، «فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ»تفسير هدايت ج 1ص 150[47] به همين سبب خدا بنى اسراييل را به ياد اين روز هراسانگيز و به هدايتى كه نصيب ايشان كرده است مىاندازد، كه مىبايستى بنا بر آن برتر از همه مردمان ديگر بوده باشند، مىگويد:((يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ))- اى پسران اسراييل، نعمتى را به ياد آوريد كه بر شما ارزانى داشتم و اين را كه شما را بر جهانيان برترى دادم.
كوثر ج 1ص 166 و167(( يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا ...)) آیات 47يك بار ديگر نعمتهايى را كه خدا در اختيار بنى اسرائيل قرار داده به آنها تذكر مىدهد و از آنها مىخواهد كه نعمتهاى الهى را به خاطر بياورند. بعد از اين تذكر و بيان كلى كه در آيات قبل هم ذكر شده بود، مطلب مهمى را خطاب به بنى اسرائيل بيان مىكند و آن اينكه من شما را بر جهانيان برترى دادم.برترى قوم بنى اسرائيل بر جهانيان افتخار بزرگى براى آنان محسوب مىشود بدينگونه خداوند با يك روانشناسى خاصى نخست به آنها شخصيت مىدهد و حس غرور آنها را تحريك مىكند تا براى شنيدن مطالب بعدى و پذيرش آن آمادگى پيدا كنند.بايد تمام معلمان و واعظان و متصديان امور تربيتى از اين شيوه جالب قرآنى استفاده كنند و در تربيت افراد، ابتدا به آنها شخصيت بدهند و نكات مثبت آنها را بگويند و آنگاه مطالب خود را القا كنند با رعايت اين نكته مهم روانى، نتايج مهمى به دست مىآيد و شخص در تربيت افراد و تأثير گذارى در روحيه آنان موفقتر مىشود.اينكه قرآن قوم بنى اسرائيل را برتر از جهانيان مىشمارد، منظور جهانيان عصر خود آنهاست يعنى آنها در زمان حضرت موسى بر تمام ملتهاى معاصر خود برترى و فضيلت داشتند بنابراين، لازمه اين سخن برترى قوم بنى اسرائيل بر امت اسلام نيست و بدون شك امت محمد (ص) از قوم بنى اسرائيل با فضيلتتر و برتر هستند به گواهى اين آيه:كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ (آل عمران/ 110) شما بهترين امتى هستيد كه براى مردم پديد آمدهايد.ممكن است برترى بنى اسرائيل بر تمام جهانيان و حتى امت محمد (ص) درست باشد منتهى نه بطور مطلق و در همه ابعاد بلكه در امورى مانند كثرت انبياء از بنى اسرائيل، نزول «منّ و سلوى» براى آنها كه خواهد آمد و گذشتن از دريا و غرق فرعون در آن و چيزهايى از اين قبيل كه در امت اسلام اتفاق نيفتاده است و اتفاقاً پس از آيه مورد بحث كه در آن به برترى بنى اسرائيل تصريح شده، بسيارى از كرامتهاى منحصر به فرد آنان آمده است.ضمناً بگوييم كه جمله «فضلتكم على العالمين» درباره بنى اسرائيل سه بار در قرآن آمده يكى در همين آيه و دومى آيه 122 همين سوره (بقره) كه در آنجا عين همين آيه از اول تا آخر و آيه بعدى هم با تفاوت مختصرى تكرار شده و سوم در آيه 16 سوره جاثيه.به هر حال پس از بيان برترى قوم بنى اسرائيل بر جهانيان و تحريك حسّ قومى و غرور و شخصيت و كرامت آنها، زمينه براى بيان يك مطلب مهم تربيتى و اعتقادى فراهم مىشود و آن يادآورى روز قيامت است. روزى كه در آن روز، پارتى و رشوه و عوض دادن و چيزهايى از اين قبيل فايده ندارد و كارگر نيست.قوم بنى اسرائيل به خود مغرور بودند و گمان مىكردند كه خدا آنها را به جهنم نمىبرد و آنها از شفاعت پيامبران بسيارى كه دارند، برخوردار مىشوند و اگر هم به جهنم افتادند چند روزى بيش در آنجا نمىمانند و خيلى زود از جهنم خلاص مىشوند:وَ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُودَةً (بقره/ 80) و گفتند: آتش به ما نمىرسد مگر روزى چندتفسير سور آبادى، ج1، ص:66((يا بَنِي إِسْرائِيلَ)): اى فرزندان يعقوب. اسرائيل نام يعقوب است. او را اسرائيل خوانند، زيرا كه اسر بنده بود و ايل خدا، يعنى بنده خدا. و گفتهاند اسر بسته بود، او را اسرائيل گفتند زيرا كه او شبى در مسجد بخفت، فرشتهاى او را بر ستون بست ديگر روز او را بسته يافتند، او را بسته خدا خواندند و بنى اسرائيل را بدو بازخواندند.((اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ)): ياد كنيد نكو داشت مرا آنكه نكو داشت كردم شما را. سؤال: چون پيش از اين هم اين سخن ياد كرد، چه فايده بود در تكرار اين اذكروا نعمتى؟ جواب گوييم آنچه از پيش ياد مىكرد مراد از آن نعمت دنيا است و مراد از اين نعمت دين است.وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ: و من افزونى نهادم شما را بر جهانيان. سؤال: چرا گويند كه امت محمد فاضلترين همه امّتانند بعد ما كه خداى بنى اسرائيل را گفت((وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ))؟ جواب گوييم فضل دو است فضل فضلت است و فضل فضيلت، بنى اسرائيل را بر جهانيان فضل فضلت بود نه فضل فضيلت و فضل فضلت چون انزال منّ و سلوى و فلق بحر و تظليل غمام و جز از آن. امافضل فضيلت شرف اين امت است بر همه امتان. و گفتهاند معناه و انّى فضّلتكم على عالمى زمانكم زيرا كه ايشان از اين امت فاضلتر نبودند، زيرا كه خدا گفت كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ.انوار درخشان، ج1، ص: 14«يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي»كريمه خطاب توبيخى بجامعه يهود است مبنى بر امتنان بر آنان به اين كه بر اسلاف و نياكان آنها نعمتهاى بيشمارى ارزانى داشته كه سبب فضيلت آنان بوده و يگانه جامعه توحيد در سلسله بشر بشمار آمدهاند و آنها را از فرزندان ابراهيم و اسحاق و يعقوب و اسباط قرار داده كه از طبقات ممتازه جامعه بشر و از انبياء و رسولان و مؤسّسان توحيد در جامعه بشر بوده و نيز همه انبياء را جز معدودى از بنى اسرائيل قرار داده ولى اين نعمتها را كفران نموده و همواره در مقام عناد با آنان برآمدهاند.«اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ» بهيئت امر مبنى بر توبيخ و ضمنا ذكر نعمتها كه بر اسلاف و نياكان آنها ارزانى داشته است.«نِعْمَتِيَ» اسم مصدر و اضافه بضمير متكلّم و اطلاق آن شامل همه گونه نعمت هائى است كه در آيات كريمه پارهئى از آنها يادآورى ميشود.«أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ» خطاب بجامعه يهود است كه در زمان بعثت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و نزول قرآن كريم ميزيسته و هم چنان برآيندگان آنان كه بر آن سيرت و روش باشند و امتنان باعتبار اسلاف آنان بوده.«وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ»: جمله بيان و تفسير نعمتهاى پروردگار است «فَضَّلْتُكُمْ»: بهيئت ماضى و ضمير مفعول، خطاب امتنانى بر جامعه يهود است باعتبار فضيلتهائى كه بر نياكان و اسلاف آنان ارزانى داشته است از جمله فضيلت نژادى آنانست كه از فرزندان پيشوايان توحيد مانند ابراهيم و اسحاق و يعقوب بودهاند و از جمله نعمتهائى كه بوساطت موسى كليم عليه السلام بر بنى اسرائيل موهبت شده كه پارهئى از آنها در آيات كريمه ذكر شده است.«عَلَى الْعالَمِينَ»: على حرف تعديه. العالمين، جمع عالم بفتح لام شرح آن گذشته است و مورد كريمه بقرينه سياق عبارتست از سائر قبائل و طوائف جامعه بشر كه در زمان اسلاف و نياكان آنان ميزيستهاند.و از اين تقريب استفاده شد كه تكرار خطاب توبيخى بيهود در اين كريمه بلحاظ امتنان بر اسلاف و نياكان آنانست بواسطه فضيلتهائى كه بآنان موهبت شده.
+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم آبان ۱۳۹۰ساعت ۱۱:۵۸ ب.ظ توسط غريب
|
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زلطف اوستدرقرآن میخوانیم که خدا مکار است !!(( وَمَكَرُواْ وَمَكَرَ اللّهُ وَاللّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ)) ( سوره آل عمران آیه 54 )و مكر كردند و مكر كرد خدا و خدا است بهترين مكركنندگان(( اسْتِكْبَارًا فِي الْأَرْضِ وَ مَكْرَ السَّيِّئِ وَلَا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ...))(سوره فاطر آیه 43 )برترىجستنى در زمين و مکر زشت و فرود نيايد مکر زشت جز به اهلش..(( وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِّن بَعْدِ ضَرَّاء مَسَّتْهُمْ إِذَا لَهُم مَّكْرٌ فِي آيَاتِنَا قُلِ اللّهُ أَسْرَعُ مَكْرًا إِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُونَ مَا تَمْكُرُونَ ))( سوره یونس آیه 21 )و هرگاه چشانيم مردم را رحمتى پس از سختى كه بدانان رسيده ناگهان ايشان را است مکری در آيتهاى ما بگو مکر خدا سریع تر است همانا فرستادگان ما مىنويسند آنچه رامکر كنيدپاسخ : مکر در معنا به مفهوم ترسیم و اجرای هر گونه نقشه گام به گام و پنهانی برای رسیدن به هدفی خاص است و چنانچه بکار گیری این شیوه با اهداف پلید و ظالمانه باشد به آن ( مکر سیئ ) یا مکر زشت گفته شده است . ( لذا واژه مکر به تنهایی در بردارنده مفاهیم زشت و نکوهیده نیست . )برابرآنچه که در آیات مربوطه میخوانیم خداوند خود بهترین بکار گیرنده این نوع شیوه در برابر مکر ظالمین است و خداوند در برابر مکاران ظالم و ستمگر متقابلا این شیوه را که متناسب با رفتار خود آنهاست بکار میگیرد:همچنین بکار گیری این روش از ناحیه مکاران بدلیل ماهیت پنهانی اش از دید خداوند پنهان نیست و مامورین خداوند از ابتدای شکل گیری آن ( در ذهن ) تا انتها به ثبت و کتابت آن میپردازند :شبهه دیگری درهمین رابطه : چنانچه خدا توانایی برخورد علنی و مستقیم و قهر آمیز با مکاران را دارد توسل متقابل او به این شیوه ( مکر) در برابر آنها چه توجیهی دارد ؟!پاسخ : شکی نيست خدای قادر متعال بدون بکار گیری شیوه مکر نیز توانايی هر گونه برخورد علنی و قهر آمیزبا مکاران بد اندیش ستمگر را دارد .
تفسير شريف لاهيجى ج 1 ص 329وَ مَكَرُوا و مكر كردند با عيسى در قتل او آنان كه حضرت عيسى از ايشان احساس كفر نمود وَ مَكَرَ اللَّهُ و رسانيد خداى تعالى جزاى مكر ايشان را برفع عيسى بآسمان چهارم و افكندن شبه عيسى را بر آن شخص كه ميخواست كه عيسى را بكشد، و كشته شدن او چنانچه در بعضى روايات آمده و در روايت على بن ابراهيم است كه شبه عيسى بر يكى از خواص او انداخته شده مقتول گرديد و بدرجه عيسى رسيد. اللَّه اعلم وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ خداى تعالى بهترين مكافات كنندگانست.تفسير شريف لاهيجي، ج3، ص: 73يعنى اگر نباشد در زمين يكى از ما كه ائمه هدى ايم هر آينه فرو ميرود زمين با اهل آن وَ لَئِنْ زالَتا قسم بخداى تعالى كه اگر زائل شوند سماوات و ارض بحكم الهى إِنْ أَمْسَكَهُما اى ما امسكهما يعنى نگاه نميتواند داشت مِنْ أَحَدٍ هيچكس مِنْ بَعْدِهِ بعد از خداى تعالى يا بعد از خرابى و زوال آن. ان امسكهما جواب لام قسم است و ساد مسد جواب شرط نيز هست پس فى الحقيقة ان امسكهما جواب قسم و شرط هر دو واقع شده إِنَّهُ كانَ حَلِيماً بدرستى كه خداى تعالى هست حليم كه با سزاوار بودن سماوات و ارض زوال و انهدام را كه«تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَ تَنْشَقُّ الْأَرْضُ وَ تَخِرُّ الْجِبالُ»بحلم كامل خود امساك آنها مينمايد و ايضا حكيم است كه تعجيل در عقوبت عاصيان نميكند غَفُوراً آمرزنده گناهانست وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ و قسم خوردند كفار قريش قبل از بعثت پيغمبر آخر الزمان صلوات اللَّه عليه و آله سختترين قسمهاى خود كه لَئِنْ جاءَهُمْ نَذِيرٌ اگر بيايد بديشان پيغمبر بيمكننده لَيَكُونُنَّ أَهْدى هر آينه باشند راه يافتهتر بقبول قول آن نذير مِنْ إِحْدَى الْأُمَمِ از يكى از امتان گذشته چون يهود و نصارى يا از فاضلترين امتهاچنانچه عربان ميگويند: فلان واحد القوم اى افضلهم فَلَمَّا جاءَهُمْ نَذِيرٌ پس چون آمد بديشان پيغمبر بيمكننده يعنى حضرت خاتم الانبياء صلوات اللَّه عليه و آله ما زادَهُمْ إِلَّا نُفُوراً زياده نكرد و نيفزود آمدن آن نذير ايشان را مگر رميدن از او و از قول او اسْتِكْباراً فِي الْأَرْضِ از جهت تكبر نمودن و گردنكشى كردن مردمان خداى تعالى را در زمين وَ مَكْرَ السَّيِّئِ و از جهت مكر كردن ايشان مكر بد. و ميتواند كه مراد از مكر السيئ و عمل بد باشد وَ لا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ و احاطه نكند مكر بد إِلَّا بِأَهْلِهِ مگر باهل آن مكر .چنانچه مكرهاى قريش كه درباره پيغمبر ميكردند همه بآنها عائد شد فَهَلْ يَنْظُرُونَ كلمه هل درين جا براى استفهام انكاريست يعنى پس انتظار نميبرند اهل مكر و فريب إِلَّا سُنَّتَ الْأَوَّلِينَ مگر سنت و طريقه خداى تعالى را در حق پيشينيان يعنى سنت و طريقه خداى تعالى در حق مردمان گذشته كه مكر و فريب ميكردند عذاب و اهلاك بود پس ماكرين اين جزو زمان نيز انتظار ميكشند آن طريقه را تا آنكه بعذاب گرفتار گردند فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا پس نيابى تو اى محمد مر عادت و طريقه خداى تعالى را تغييرى يعنى عذاب خداى تعالى بغير عذاب تبديل نيابد وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا و نيابى تو مر طريقه خداى تعالى را تحويلى يعنى عذاب خداى تعالى از مستحق بغير مستحق تحويل و تغيير نيابد. بنا برين تكرار درين آيت مفقود است.
تفسير شريف لاهيجي، ج2، ص: 350وَ إِذا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً و چون بچشانيم مردمان را يعنى اهل مكه را صحتى و وسعتى مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ از پس بيمارى و محطى كه مَسَّتْهُمْ رسيده باشد بايشان إِذا لَهُمْ درين وقت مر ايشان را مَكْرٌ فِي آياتِنا حيلهاى در طعن آيتهاى ما قُلِ اللَّهُ بگو اى محمد كه خداى تعالى أَسْرَعُ مَكْراً سريعتر و قادرتر است از شما در رسانيدن جزاى مكر و حيله شما پيش از ظهور مكر و كيد شما عذاب بر شما نازل ميگرداند إِنَّ رُسُلَنا بدرستى كه رسولان ما يعنى ملائكه ما كه حفظه اعمالند يَكْتُبُونَ ما تَمْكُرُونَ مينويسند آن چه را كه شما مكر مىكنيد، و چون مكر اخفاء كيد است پس حق تعالى ميفرمايد كه: شما اخفاء آن بر حفظه اعمال نميتوانيد كرد و بر ايشان مخفى نيست پس چون ميتواند براى خداى تعالى مخفى باشد؟
انوار درخشان ج 3 ص 86«وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ».يهود برسالت عيسى مسيح رشك ورزيده، همواره با او حيله و مكر مىنمودند بالأخره در صدد قتل او بر آمده، كسى را گماردند كه بحيله او را بقتل برساند، پروردگار نيز با آنان مكر نموده، كسى كه تصميم قتل او را داشت، بشباهت عيسى در آمد، يهود او را دستگير نموده، و بگمان آنكه عيسى مسيح است، او را بدار آويختند، پروردگار، جريان امر عيسى را بر يهود پنهان داشت، كه تا بحال نيز گمان كنند، او را كشتهاند.انوار درخشان ج 13 ص 337((اسْتِكْباراً فِي الْأَرْضِ وَ مَكْرَ السَّيِّئِ وَ لا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ)):بيان سبب نفرت و انكار دعوت رسول صلّى اللّه عليه و آله است از نظر خودستائى و اينكه سجده براى پروردگار بر آنان دشوار ميامد و نيز از نظر حيله و نيرنگ كه با رسول بكار ببرند و هرگز حيله با ساحت پروردگار و رسول صلّى اللّه عليه و آله ضرر و زيانى جز براى آنان نخواهد داشت.((فَهَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا سُنَّتَ الْأَوَّلِينَ فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا)):كفار قريش از اجراء حيله انتظارى نبايد داشته باشند جز عقوبت، هم چنانكه اقوام و ملتهاى گذشته نيز در اثر تكذيب مورد عقوبت قرار گرفتهاند و كفار قريش در انتظار اجراى عقوبت باشند هم چنانكه در جنگ بدر همه آنها بقتل رسيدند زيرا سيره جاريه در باره امتهاى گذشته كه در مقام تكذيب رسولان بر ميامدند عقوبت بر آنان اجراء ميشد.انوار درخشان، ج8، ص: 184((وَ إِذا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُمْ))آيه مبنى بر توبيخ و بيان رذالت و پستى طبع و ناسپاسى گروهى است كه چنانچه پروردگار به آن مردم مبتذل نعمتى را ارزانى فرمايد، پس از آنكه محروم بودهاند، از نظر كفران نعمت در مقام استهزاء و سخريه بر آمده گويند نظام طبيعتاين چنين است، روزى بشر با پيش آمد گوارا رو برو مىشود و بار ديگر حادثه بصورت خطر در ميايد بشر رنج ميبرد، پروردگار از نظر تدبير و سوق بشر بسوى سعادت آيات قرآنى را نازل و مكتب عالى آنرا بنا نهاده.پس از آنكه بشر در تيره بختى و جهالت بسر ميبرد، آنگاه تعليم كه ثمره و محصول نعمتها است ارزانى فرموده، شايسته است، بشر از نزول آيات قرآن سپاسگزارد ولى اين گروه مردم در مقام تكذيب بر آمده با ساحت پروردگار به مبارزه برخاسته از قبول دعوت خوددارى مينمايند، بگمان اينكه با بنا گذارى مكتب عالى قرآن مبارزه نمايند و از نشر دعوت آن جلوگيرى كنند.((إِذا لَهُمْ مَكْرٌ فِي آياتِن)):جمله جزاء است به اين كه آيات قرآنى را سحر پندارند و آيات ديگرى را كه بر وفق مرام آنها است، خواستارند بدين جهت انديشه و گفتار آنان حيله است، زيرا آيات قرآنى مبنى بر اعجاز و بمنظور هدايت سلسله بشر است و بتپرستان از نظر لجاج آنرا نپذيرفته و آيات ديگرى را خواهانند، غافل از اينكه بضرر و زيان آنان است، تكذيب و انكار آنها را سبب عقوبت آنان قرار خواهيم داد.((قُلِ اللَّهُ أَسْرَعُ مَكْرا))اى رسول گرامى آنان را تهديد بنما به اين كه عقوبت پروردگار زودتر آنان را فراميگيرد:((إِنَّ رُسُلَنا يَكْتُبُونَ ما تَمْكُرُونَ))آيه مبنى بر تهديد و بيان چگونگى سرعت اجراى مكر پروردگار است، نظر به اين كه مكر آنان فقط تكذيب آيات قرآنى و بهانه جوئى است ولى مكر پروردگار عبارت از اجراى تدبير و آنچه در كمون ذات و روان پليد خودشان پرورانيده به نصاب مىرساند و بصورت فعليت در مىآورد.زيرا فرشتگان نيروى غيبى و مأمور اجراى تدبير پروردگارند و با ملكوتهر يك از افراد بشر ارتباط دارند يعنى بر كمون ذات و بر خاطرات قلبى و اعمال جوارحى آنان احاطه دارند و كتابت فرشتگان نسبت بكمون ذات و بخاطرات و اعمال بشر بطور حصولى و انفعال نيست، مانند بشر كه پس از صدور عمل از ديگرى آنرا ببيند و ضبط كند بلكه بطريق اجراى تدبير و پرورش است.هم چنانكه رابطه پروردگار با موجودات و پديدهها فقط ايجاد و آفرينش است، فرشتگان نيز واسطه پرورش روان و اجراى تدبيرند كه از شئون و لوازم ايجاد است و بوساطت آنان كمون ذات بشر رشد مىنمايد و بصورت خاطرات و انديشهها بر روان بشر افاضه مىشود، سپس مراحلى را مىپيمايد و در نظام خارج بصورت اعمال جوارحى در مىآيد، همچنانكه در صحيفه ذات محفوظ و ضبط خواهد شد.بعبارت ديگر كتابت فرشتگان نسبت باعمال قلبى و اعمال جوارحى بشر بآنستكه اقتضائى كه در ذات او نهفته و هسته مركزى عمل جوارحى او است، از طريق اختيار آنرا بصورت فعليت در مىآورند و صحيفه روان فاعل مختار را كه اصيلترين صحايف وجودى او است، ثبت و ضبط مىنمايند و بالاخره روح و روان پليد كافر بصورت عمل نيرنگ آميز رشد مىنمايد و در صحيفه وجودى او ضبط مىشود و صدور فعل از هر فاعلى از يك واقعيتى كه در فاعل نهفته است سر چشمه مىگيرد.برگزيده تفسير نمونه، ج1، ص: 28(آيه 54)- پس از شرح ايمان حواريون، در اين آيه اشاره به نقشههاى شيطانى يهود كرده مىگويد: «آنها (يهود و ساير دشمنان مسيح براى نابودى او و آئينش) نقشه كشيدند و خداوند (براى حفظ او و آئينش) چارهجويى كرد،و خداوند بهترين چارهجويان است» (وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ).بديهى است نقشههاى خدا بر نقشههاى همه پيشى مىگيرد، چرا كه آنها معلوماتى اندك و قدرتى محدود دارند و علم و قدرت خداوند بىپايان است. |
موضوع |
عهد قدیم |
قرآن |
معرفی یحیی |
پیامبر |
جانشین زکریا ودودمان یعقوب -پیامبر |
شروع نبوت |
- |
از کودکی |
کتاب یحیی |
- |
در کودکی به او کتابی داده شد |
مرگ یحیی |
زمان هیرودیس به در خواست دختر هیرودیا و در زندان |
- |
رابطه ی یحیی ومسیح |
خویشاوندی وتصدیق وتمهید راه مسیح |
تصدیق کننده ی مسیح واحتمالا خویشاوندی |
بشارت یحیی به زکریا |
توسط فرشته ی خدا در قدس الاقداس |
توسط فرشته ی خدا در محراب |
علت ناتوانی بر تکلم زکریا |
باور نکردن بشارت فرشته ی خدا وتنبیه ایشان |
نشانه ای برای تولد یحیی |
مدت ناتوانی بر تکلم زکریا |
از زمان بشارت تا تولد یحیی |
سه روز |
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زلطف اوست
حضرت لوط در قرآن وعهدین
در عهد قدیم
((لوط پسر هذان وهاران برادر ابرام وپسر تارح است .هاران در جوانی در برابر چشمان پدرش در اورکلدانیان در گذشت بنابراین لوط در کوچ تارح به قصد کنعان با ابراهیم وساره وتارح همراه می شود)) پیدایش 11:21-23
((و هنگام دعوت خدا از ابراهیم ،لوط نیز همراه او روانه شد واز مصر نیز با جنوب کنعان نیز با او رفت ابرام بسیار ثروتمند وصاحب جواهرات وگله های بسار بود ولوط نیز گاوان وگوسفندان وغلامان بسیاری داشت ابرام ولوط به علت داشتن گله های بزرگ نمی توانستند باهم در یکجا ساکن شوند ؛زیرا برای گله هایشان چراگاه کافی وجود نداشتبنابراین لوط دره ی اردن را برای سکونت برگزید وبه آنجا کوچ کرد ودر شهر سدوم ساکن گردیدودر جنگی بین پادشاهان درگرفت ،پادشاهان عموره وسدوم حین فرار هلاک شدند ولوط وتمام اموالش توسط پادشاهان فاتح به اسارت در آمدند .چون خبر به ابرام رسید 318 نفر از یاران کار آزموده ی خود را آماده کرد وبه سپاه دشمن حمله برد وآنها را شکست داد ولوط را رهانید))پیدایش ،باب 12-14
در قرآن:((ولوط به ابراهیم ایمان آورد)) عنکبوت 26
((هنگامی که قوم تصمیم به هلاک اببراهیم می گیرند وخداوند ابراهیم را نجات می دهد واورا به سرزمین پربرکت می فرستد لوط نیز همراه اوست ،چنانکه در آیه ی شریفه ی 71 سوره ی انبیاء (با فرستادن به سرزمینی که آن را برای جهانیان پر برکت ساختیم نجات دادیم) فرشتگانی که بشارت فرزند به ابراهیم دادند پس از بشارت به ابراهیم می گویند:که قوم ستمگر لوط را هلاک می کند ابراهیم از عذاب قوم به خاطر وجود لوط ،نگران می شود ودر سوره ی هود در آیه ی 74-76 آمده که ابراهیم با فرستادگان خدا درباره ی قوم لوط مجادله کرد واین نیز از سر دلسوزی بود ولی به او گفته شد که فرمان خدا رسیده وعذاب به طور قطع به سراغ آنها می آید وبرگشت ندارد
قران در خصوص رابطه خویشاوندی لوط با ابراهیم سخنی به میان نیاورده است))مقایسه ی قصص در قرآن وعهدین ص251-252
قرآن کریم در قصه لوط میگوید:
به لوط حکم و دانش دادیم … و همانا لوط از پیامبران بود. أنبیاء : ۷۴ و صافات : ۱۳۳.
و نیز میفرماید :لوط در زمره کسانی است که خدا هدایتشان نموده، پس به روش آنها اقتدا کن… انعام :۹۰
اما بر اساس کتاب مقدس، حضرت لوط علیهالسلام شراب نوشیده، سپس در حال مستی با دخترانش زنا کرد. دختران نیز از این زنا حامله شده و هر کدام پسری به دنیا آوردند که نسب بعضی از أنبیا به آنان میرسد؛ مانند داوود، سلیمان و عیسی علیهمالسلام (پیدایش ۱۹ : ۳۱-۳۸)؛ حال آن که به حکم خود کتاب مقدس، افراد حاصل از زنا داخل جماعت خداوند نشوند حتی تا پشت دهم!(تثنیه ۲۳ : ۲)
مقایسه
((-در قرآن رابطه ی لوط با ابراهیم ،رابطه ی ایمانی ونیز همراهی باوست ولی در عهد قدیم رابطه ی خویشاوندی (برادر زادگی لوط) وهمراهی او مطرح است
- در هردو کتاب به موضوع شفاعت ابراهیم برای قوم لوط می پردازد با این تفاوت که قرآن آنان را قوم لوط ولی عهد قدیم شهر سدوم معرفی می کند
-عهد قدیم به جدایی لوط وابراهیم وسکونت لوط در سدوم به علت زیادی گله ها ونبودن چراگاه اشاره می کند ولی در قرآن سخنی از آن به میان نیامده است
-در عهد قدیم از شکست پادشاهان عمره وسدوم واسارت لوط ونجات او توسط ابراهیم سخن رفته ، در صورتی که در قرآن به آن اشاره نشده است.)) مقایسه ی قصص در قرآن وعهدین ص 252
نبوت
((-درعهد قدیم به صراحت از نبوت لوط حرفی نزده ولی درستکار اش وتوجه ابراهیم به وی ورابطه ی خویشاوندی با ابراهیم ونجات او توسط فرشتگان خداوند حین عذاب شهر سدوم از آن دریافت می گردد.
-در قران لوط یکی از صالحان وپیامبران الهی مانند اسماعیل ویوشع ویونس است که بر عالمیان از طرف خداوند برتری داده شده بود لوط از رسولان الهی بود که خداون به او حکمت وعلم داد واز شهری که اعمال زشت انجام می دادند رهایی بخشید ومشمول رحمت خویش قرار داد واو از صالحان بود .لوط از ایمان آورندگان به ابراهیم در میان قومش بود که مورد توجه آن حضرت نیز بود
مقایسه
در قرآن به صراحت از نبوت وهمردیفی لوط با پیامبران الهی واعطا ی علم از حکومت به اوسخن به میان آمده در حالی که درعهد قدیم چنین سخنی نیست.
قوم لوط در عهد قدیم
مراد از قوم لوط قومی بودند که لوط در میان آنان ساکن بود .لوط در شهر سدوم واطراف آن چون عموره با گله هایش زندگی می کردمردان شهر لوط کارهای زشتتی انجام می دادند چنانکه خداوند به ابراهیم فرمود: (فریادعلیه ظلم مردم سدود وعموره بلند شده بود وگناهان ایشان بسیار زیاد گشته است .پس به پایین می روم تا به فیادی که به گوش من شنیده است رسیدگی کنم )پیدایش ،18:20-21
قوم لوط در قرآن
قوم لوط قومی فاسق بودند –انبیا 74 که فرستادگان خدا را تکذیب می کردند این قوم مرتکب گناهان بزرگ می شدند ودر مقابل پیامبران نیز به مخالفت پرداختند حاقه 9-10
مقایسه
-در هر دو کتاب قوم لوط فاسد وبا گناهان بسیار معرفی شدند با این تفاوت کهمراد از قوم لوط در عهد قدیم ،شهر سدوم وعموره است
-در هردو کتاب ،ابراهیم به شفاعت این مردمان می پردازد
-در هردو کتاب قائل به صالح بودن خاندان لوط قبل از عذاب قوم هستند)) مقایسه ی قصص در قرآن وعهدین ص253-254
خانواده ی لوط در عهد قدیم
لوط دو دختر ویک همسر دارد وسخن از همسر او فقط مربوط به هلاک شدن اوست چرا که به پشت سر خود نگاه کرد حال آنکه طبق دستور فرشته ی وحی نباید به پشت سر نگاه می کردند
در قرآن
در قرآن از خانواده ی لوط فقط سخن از همسر لوط ودختران اوست وخانواده ی لوط جزء نجات یافتگان از عذاب الهی است به غیر از همسر او که از هلاک شدگان بود نکته ی دیگر اینکه در قرآن به تعداد فرزندان ، اسامی آنها ونیز اسم همسر لوط اشاره ای نشده است
همسر لوط از هلاک شدگان .از نظر سنی پیر بوده است –صافات 135 / شعراء 171
ودر سوره ی تحریم آیه ی 10 او را اسوه ی سیئه ذکر کرده : خداوند برای کسانی که کافر شده اند همسر نوح وهمسر لوط را مثل زده است .آن دو تحت سر پرستی دو بنده از بندگان صالح ما بودند ولی به آن دو خیانت کردند وارتباط با این دو سودی بهحالشان نداشت وبه آنها گفته شد :وارد آتش شوید همراه کسانی که وارد می شوند .
مقایسه :
در هردو کتاب خانواده لوط به همسر ودختران لوط منحصرمی شوند ونقش آنان نیز در حین عذاب بیان شده است که دختران نجات یافتند ولی همسر لوط هلاک گردید.
جدول مقایسه حضرت لوط در عهد قدیم وقرآن از کتاب مقایسه ی قصص در قرآن وعهدین ص261
دکتر عباس اشرفی -انتشارات امیر کبیر۱۳۸۵
|
موضوع |
عهد قدیم |
قرآن |
|
معرفی لوط |
برادر زاده ابراهیم ومورد توجه ابراهیم |
نبی و مومن به ابراهیم ومورد توجه ابراهیم |
|
معرفی قوم لوط
|
فاسد ، ظالم با گناهان بسیار مخصوصا ... |
فاسد ، ظالم با گناهان بسیار مخصوصا ... |
|
عذاب قوم لوط
|
در صبح بارانی از گوگرد مشتعل |
در صبح با بارانی از سنگ (گل خشک شده) نشاندار |
|
نجات یافتگان
|
لوط ودو دخترش |
لوط ودو دخترش |
|
همسر لوط |
به علت نافرمانی (نگاه کردن به پشت سرخود ) به مجسمه ی نمک تبدیل شد |
جزء کافران بود وهلاک گردید |
نزول شیاطین
(( هل انبّئکم علی من تنزّل الشّیاطین))
آیا شما راخبر دهم که شیاطین بر چه کسی نازل می شوند؟
این کلام خدا در سوره ی شعرا جرعه نوش عارفان وعاشقان وارسته ی به کمال پیوسته وشاعران مرتبط معنوی درمنهج انصاف وتحرّی حقیقت است که از کوثر تسنیم دانش وذوق خدادادیشان ،گمراهان وادی حیرت را در سبیل اسنی یقین قرار می دهند وبه منزلگاه شاطی بیکران توحیدی سوق می دهند تا فقرای عامی وادی حیرت با نسایم رحمانی وفیوضات ربّانی تلذّذ روحی ومعنویی نمایند ودمی ازخستگی گمراهی بیاسایند وجان گیرند .
آیا شما راخبر دهم که شیاطین بر چه کسی نازل می شوند؟
برهر دروغ پرداز گناهکار. شیاطین مسموعات خود را با دروغ آمیخته کرده، بر دوستانشان(شاعران وعارفان مدّعی ) القا می کنند که بیشترشان ازدروغگویان روزگارند . آری شاعران بی خدای حرّاف وز عمل وکردارمرضی حق بدور ،چه عامیان بیگناهی را ، درچاه گمراهی وضلالت انداخته اند ؟! گمراهان فریب خوره که دلشان از عشق الله مالامال واز ظلمات سلوک بی خردان بی خبر و نا آگاه! از این شاعران وادی حیران پیروی ومتابعت می کنند وناخواسته وناکرده ازنقطه ی تسلیم به مرحله ی تکفیر تنزیل می یابند.آیا شاعران وعارفان مدعی را نمی بینی که در هر وادی از افکار خیالی و بزرگنمایی وحدس وشطح وطامات سرگردان و ویلانند؟ آنان برچیزهای سخن می رانند که خود عامل به آن نیستندویارای آن رانیز ندارند. ازوحدت وجودی وحلول واتحاد ورویت وتناسخ وتماسخ وتراسخ وتفاسخ وهزاران عقاید باطله سخن می رانند که اگر رحمت خدا بر غضبش مسبق نبود هر آینه هیچ جنبنده ای در زمین جاری نبود. واین از رحمت خداست که بهشتش بر دوزخش افزون است . پس شیعه ی حقّه ی اثنی عشری که پیروان راستین آقا علی مرتضی (ع) هستند باید فریب دروغگویان را نخورند که از امامان صدّیق ووارسته ی ما، احادیثی بسیار در طعن طایفه ی ضاله وغالیان وصوفیان مروی است
مگر شاعران حکیمی که اشعارشان یاد خدا وذکر خداست و کسانی که ایمان آورده ،کارهای شایسته نموده،یاد خدا را بسیار کرده ومردم را نیز به یاد خدا انداخته اند وزمانی که مورد ستم قرارمی گرفتند با ذوق شعری خویش به دفاع ونصرت ویاری مومنان برخاستند واگر با شعر خویش به هجو وسرزنش گروهی هم پرداختند نیت وهدفشان کوبیدن ظالم بود وبس
((هل انبّئکم علی من تنزّل الشیاطین - تنزّل علی کلّ افّاک اثیم- یلقون السّمع واکثرهم کاذبون – والشّعراء یتّبعهم الغاون – الم ترانّهم فی کلّ وادیهیمون – وانّهم یقولون ما لا یفعلون – الّا الّذین ءامنوا وعملوا الصّالحات وذکروا الله کثیرآ وانتصروا من بعد ماظلموا وسیعلم الّذین ظلموا ایّ منقلب ینقلبون ))سوره ی شعرا آیات 221به نام حضرت دوست که هرچه داریم زلطف اوست
معرفه الله
شناخت خداو اطلاع وآگاهی بر اوصاف وصفات جلالی وجمالی (سلبیه وثبوتیه) اودر حد توان بشری است وآنچه از صفات کمالی وجمالی برحضرت باری تعالی اثبات می کنیم،بر حسب اوهام خویش وبه میزان تصورات وپندارهای ماست .
حدیثی از امام صادق علیه السلام است که اشارتی بر این معنا داردکه می فرماید: ((هر آنچه با اوهام وخیالات خود در دقیق ترین معانی آنها تشخیص داده اید مخلوق ومصنوع شما وهمانند خودتان می باشد که به خودتان باز می گردد.شاید مورچه خود خیال کند که خدا ذا دو شاخک است چون کمال مورچه درآن است ومی پندارد که فقدان آنها ،نقصانی است بر کسی که آن دو را ندارد وضعیت عقلا ودانشمندان نیز در توصیف خداوند این چنین می باشد ))
وگفتاری از حضرت محمد (ص) هست که می فرماید: ((خداوند از عقول واندیشه ها محجوب است آنچنان که از دیدگان محجوب می باشد.))
سعدی گوید:
ای برتر از خیال وقیاس وگمان و وهم وز هرچه گفته اند وشنیو وخوانده ایم
مجلس تما م گشت وبه آخر رسید عمر ما همچنان در اول وصف تو مانده ایم
نظامی گوید:
وهم تهی پای بسی ره نَوَشت هم زدرش دست تهی باز گشت
عقل در آمد که طلب کردمش ترک ادب بود ادب کردمش
پس افلاکیان اورا می طلبند آنچنان که انسانها طالب اویندوهر فردی مدعی که در عالم خیالات و توهم گامی نهاده به کُنه حقیقت مقدّسه ی الهی هرگز نرسیده است واگر ادعای وصول وحصول را دارد گمراه وهالک است وتکذیب خدا را نموده وافترا به خدا بسته است چون حقیقت امر خیلی بالاتر وبرتر از آن است که با اذهان بشری لوث گردد وتا هر حدّ واندازه که عالم راسخ اورا تصور نماید پس او از حریم کبریا ،فرسنگ ها دور رفته است .
بالاترین مرتبه در شناخت خدا معرفت آن دسته از عاشقان می باشد که به کلی در آتش سوخته اند ودر آن متلاشی گشته اند وآنان مومنین وخالص و وارسته ای هستند که به خدا اطمینان واعتقاد کامل دارند وبه یقین دانسته اند که خداوند نور آسمان ها وزمین است آنگونه که خداوند متعال فرموده است وخویش را توصیف کرده .
اطناب وتلخیص از اربعین شیخ بهایی
به نام حضرت دوست كه هرچه داريم زاوست
تشبيه تمثيل: سوره ي بقره آيه ي 17
((مثلهم كمثل الذي استوقد نارا فلما اضائت ماحوله ذهب الله بنورهم وتركهم في الظّلمات لا يبصرون))
ترجمه ي ابو الفضل بهرام پور:
((مثل آنان مانند كسي است كه به زحمت آتشي بيفروخت وهمين كه اطراف وي را روشن ساخت ،خدا نورشان را برد و در تاريكي ها رهايشان كرد كه نبينند))
دكتر جليل تجليل در معاني بيان خويش در صفحه ي 55 اين آيه را( آيه ي17 سوره ي بقره)نمونه اي از تشبيه تمثيل نقل كرده است
تشبيه موكد:سوره ي نمل آيه ي 88
((وتري الجبال تحسبها جامده وهي تمرّ مرّ السّحاب صنع الله الذّي اتقن كلّ شي ء انّه خبير بما تفعلون))
ترجمه ي استاد بهرام پور :
((وكوه را مي بيني وآنها را سكن مي انگاري در حالي كه مانند ابر در حركتند .اين صنع خداست كه هر چيزي زا در كمال استواري پديد آورده واو به آنچه مي كنيد مسلّما اگاه است))
دكتر جليل تجليل در كتاب معاني بيان خويش در ص58 اين آيه ي شريفه را تشبيه موكّد بيان مي كند
تشبيه مفرد و مركب:سوره ي نور آيه ي 35:
((الله نور السّموات والارض مثل نوره كمشكاه فيها مصباح المصباح في زجاجه الزّجاجه كوكب درّي يوقد من شجره مباركه زيتونه لا شرقيه ولا غربيه يكاد زيتها يضي ئ ولو لم تمسسه نار نور علي نور يهدي الله لنوره من يشائ ويضرب الله الامثال للنّاس والله بكلّ شي عليم))
ترجمه ي استا د ابو الفضل بهرام پور:
((خدا نور آسمان وزمين است مثل نور او خصلت ايمان وهدايت او چون چراغ داني است كه در آن چراغي وآن چراغ در شيشه اي است .آن شيشه گويي اختري درخشان است كه از درخت با بركت زيتوني كه نه شرقي ونه غربي بلكه در وسط باغ آفتاب مي خوردافروخته مي شود.روغنش از شفافيت گرچه آتشي به آن نرسد ،نزذديك است روشني دهد ،روشني بر روي روشني است .خدا هركه بخواهد به نور خويش هدايت مي كند ،واين مثل ها را خدا براي مردم مي زند ،وخدا بر هر چيزي داناست)).
استاد بهرام پور در تفسير سوره ي نور ص90-91-92 در باره ي اين آيه مي گويد:
(( تشبيه مفرد:.......در تفسير آيه مشكات را به چيزي مربوط دانسته اند وزجاجه را به يك چيز ديگ ومثلا نور علي نور را گفته اند : اشاره به نور هدايت از طرق وحي است ونور دومي را هدايت از طرق عقل است وبرخي گفته اند : مراد از اولي نور تشريع است ودمي نور هدايت تكوين ويا برخي ديگر گفته اند : كه مراد ،يكي پس از ديگري بودن پيامبران است زيرا كه آنها هركدام نوري بر فراز نور ديگرند .بنابراين اين گونه مفسران ،تشبيه را مفرد گرفته ودو طرف تشبيه را پراكنده نموده اند.
تشبيه مركب:......ما تشبيهات آيه ي الله نور السموات را مركب وبسيط ويكپارچه مي دانيم .در نتيجه نور الهي مثل نورهاي معمولي كه قوت و ضعف وسايه وروشن دارد وقدرت روشنگري همه ي جهات اشياء را ندارد نيست ،بلكه نور خدايي كه ايمان يا هدايت است كاملا شفاف وبي نقص است وروشنگري تمام جهات را بر همه ي امور دارا مي باشد .نوراو مانند اين است كه از چراغداني واز چراغي واز روغني سر مي زند كه همهي آنها زلال وشفاف هستند وچيزي كه مانع عبور نور شود در ميان نيست))
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زاوست
سلام علیکم
کتاب سلیم بن قیس هلالی
-((نقل شده وقتی این کتاب برامام زین العابدین عرضه شد ،آن حضرت فرمود: سلیم راست گفته است خدایش رحمت کند این ها تمام احادیث ماست وما آن را می شناسیم))-اختیار معرفه الرجال ص104 وسایل الشیعه ج18 ص72از فرهنگ کتب حدیثی شیعه ج1 ص 92
-از امام صادق نقل شده ((هرکس از شیعیان ودوستان ما که کتاب سلیم بن قیس هلالی نزد او نباشد از امر ولایت ما چیزی نزد او نیست واز مسایل مربوط به ما چیزی را نمی داند این کتاب الفبای شیعه وسرّی از اسرار آل محمد است))-تنقیح المقال ج2 ص54 ازفرهنگ کتب حدیثی شیعه ج1 ص92
– اعتماد علمای شیعه از قبیل :مرحوم شیخ کلینی در کتاب کافی وشاگرد شهیر وی محمد بن ابراهیم نعمانی در کتاب الغیبه ((کتاب سلیم بن قیس هلالی از بزرگترین اصول وقدیمی ترین آنهاست ......این کتاب از اصولی است که شیعه به آنها مراجعه می کند وبه آنها تکیه واعتماد نموده است ))-کتاب الغیبه ص61 –چاپ موسسه ی اعلمی بیروت
-شیخ مفید در آخر کتاب تصحیح الا عتقاد - شیخ طوسی در کتاب الفهرست ص81 - شخ حر عاملی در اثبات الهداه و جواهر السنیه و وسائل الشیعه
- علامه مجلسی این کتاب را جزء مصادر بحار الانوار ذکر شده ودرباره ی آن می نویسد : ((کتاب سلیم در نهایت شهرت است وبرخی برآن خرده گرفته اند وحق آن است که این کتاب از اصول معتبره است وما درباره ی آن در مجلد اخر بحار الانوار سخن خواهیم گفت وسند های آن را ذکر می کنیم))
-آری برخی دانشمندان(؟) درباره ی مطالب این کتاب ونیز صحت وسقم آن مباحثی نوشتند وبسیاری از محققان ودانشمندان برآنها توضیح وپاسخ داده اند که می توان به کتاب های ذیل مراجعه نمود
-علامه مامقانی ،تنقیح المقال ج2 ص52 - علامه سید محسن امین،اعیان الشیعه ج7 ص293 - علامه سید محمد باقر خوانساری ،روضات الجنات ،ج 5 ص230 - علامه سید مرتضی عسکری، القرآن الکریم و روایات المدرستین ،ص400-علامه اقا بزرگ تهرانی ،الذریه ،ج2 ص159 وچندین وچندین منابع وماخذ
در خاتمه خدایا تو شاهد باش که هرچه گفتیم ونوشتیم از تو گفتیم واز خود نگفتیم
بدرود بنده ی طالب غفران وملتمس دعا - بهمن
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زاوست
تشبيهات آ ب
اهميت و جايگاه آب درقرآن از سويي و مفهوم عيني آن براي انسان ها وملموس بودن آن و در عين حال لطافت و طراوت و زيبايي آن از سويي ديگر،موجب شده است تا در قرآن كريم از آب براي بيان مفاهيم عالي درقالب تشبيه و تمثيل استفاده شود.
- در قرآن به خاطر تقارب فوق العاده آب و زندگي و حيات درچندين مورد حيات انسان ها و زندگي به آب نازل گشته از آسمان ،تشبيه شده است كه حائز اهميت بوده و شايسته است به اين آيات توجه ويژه اي مبذول گردد.
و اضرب لهم مثل الحيوه الدنيا كماء انزلناه من السماء فاختلط به نبات الارض فاصبح هشيما تذروه الرياح و كان الله علي كل شيء مقتدرا(كهف/45)
اي پيامبرزندگي دنيا را براي آنان به آبي تشبيه كن كه ازآسمان فرو مي فرستيم وبوسيله آن، گياهان زمين( سرسبزمي شود ) درهم فرو مي رود.اما بعد از مدتي مي خشكد؛ و بادها آن را به هر سو پراكنده مي كند؛ و خداوند بر همه چيز تواناست.
در اين تشبيه خداوند،حيات و زندگي دنيايي آدميان را به آبي تشبيه نموده كه از آسمان فرود مي آيد و موجب رويش ونمو نباتات مي گردد و سپس دوران كوتاه حيات نباتي آن به انجام و پايان مي رسد.
انما مثل الحياه الدنيا كماء انزلناه من السماء فاختلط به نبات الارض مما ياكل الناس والانعام حتي اذا اخذت الارض زخرفها وازينت و ظن اهلها انهم قادرون عليها اتاها امرنا ليلا او نهارا فجعلناها حصيدا كان لم تغن بالامس كذلك نفصل الايات لقوم يتفكرون(يونس/24)
« مثل زندگي دنيا ،همانند آبي است که ازآسمان نازل کرده ايم ، که در پي آن ، گياهان ( گوناگون) زمين که مردم و چهارپايان ازآن مي خورند مي رويد؛ تا زماني که زمين ،زيبايي خودرا يافته وآراسته مي گردد واهل آن مطمئن مي شوند كه مي توانند از آن بهره مند گردند،( ناگهان) فرمان ما، شب هنگام يا در روز،(براي نابودي آن) فرا مي رسد؛ (سرما يا صاعقه اي را برآن مسلط مي سازيم؛) وآنچنان آن را درو مي كنيم كه گويي ديروزهرگز (چنين كشتزاري) نبوده است! اين گونه،آيات خود رابراي گروهي كه مي انديشند، شرح ميدهيم.»
-نقش محوري آب در حيات و زندگي بشريت موجب گرديد كه خداوند سبحان خواندن خويش و نحوه خداخواني را به نوعي به آب تشبيه نمايد و باطل جويان و گمراهان را به كساني تشبيه سازدكه به سوي آب دست دراز مي كنند تا قدري از آن به لبان تشنه خويش رسانند؛ اما هرگزكامشان سيراب نمي گردد و جامي به لبشان نمي رسد.
«له دعوه الحق و الذين يدعون من دونه لايستجيبون لهم بشيء الا كباسط كفيه الي الماء ليبلغ فاه وما هو ببالغه وما دعاء الكافرين الا في ضلال» (الرعد-14)
«دعوت حق از آن اوست؛ و كساني را كه(مشركان) غير از خدا مي خوانند، (هرگز) به دعوت آنها پاسخ نمي گويند. آنها همچون كسي هستند كه كفهاي (دست) خود را به سوي آب مي گشايد تا آب به دهانش برسد، و هرگز نخواهد رسيد. و دعاي كافران، جز در ضلال (و گمراهي) نيست.»
البته درتشبيهات قرآن همواره سخن از آب نيست ، بلكه گاه سراب نيز به صحنه مي آيد ، زيرا شوق و عشق آدميان به آب گاه موجب مي شود كه در مقابل خويش نقش آب را به جاي آب رقم زنند وسراب يا همان گوراب فارسي را به جاي آب تمنا نمايند .
قرآن در اين خصوص تشبيهي جالب دارد كه بدين مضمون است :
« والذين كفروا اعمالهم كسراب بقيعه يحسبه الظمان ماء حتي اذا جاءه لم يجده شيئا و وجد الله عنده فوفاه حسابه و الله سريع الحساب » (النور-39)
«كساني كه كافر شدند، اعمالشان همچون سرابي است در يك كوير كه انسان تشنه از دور آن را آب مي پندارد؛ اما هنگامي كه به سراغ آن مي آيد چيزي نمي يابد، و خدا را نزد آن مي يابدكه حساب او را بطور كامل مي دهد؛ و خداوندسريع الحساب است.»
همان گونه كه اعمال مؤمنين مفيد و مؤثر و زاينده است، اعمال و افكار كفار جز وهم و خطاي ديد، چيز ديگري نيست، نه تشنگي را مرتفع مي كند و نه روشني مي بخشد و نه لطافت و خنكي را در پي دارد.
اقتباس واختصار واطناب ازوبلاگ http:www.dostanfun.com
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زاوست
(( لاَبِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا )) نبأ / 23 روزگاري دراز در آن درنگ كنند.
1 - لاَّبِثِينَ - مذكر - جمع - فاعلين - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مشتق ؛ اسم فاعل ؛ معرب
2 فِيـ -حرف ؛ حرف جرّ ؛ متعلّق بماقبله ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
-3هَا - اسم ؛ ضمير متّصل مجرور ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
4- أَحْقَابًا - مؤنث - جمع - أفعالا - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب
محتواى سوره" نبا" ازتفسير نمونه، ج26، ص: 3
اصولا اكثريت قريب به اتفاق سورههاى جزء آخر قرآن در" مكه" نازل شده، و بيش از همه چيز روى مساله مبدء و معاد، و بشارت و انذار، كه طبيعت سورههاى مكى است تكيه مىكند، غالبا لحنى كوبنده و تكاندهنده و بيدار كننده دارد، آيهها همگى جز در موارد معدودى كوتاه، و مملو از اشارات است، و به همين دليل تاثير بسيار عميقى روى هر فرد آگاه مىگذارد، ناآگاهان را نيز بيدار مىكند، و به كالبدهاى بىروح جان مىدهد، به افراد بىتفاوت احساس و تعهد و مسئوليت مىبخشد، و براى خود عالمى دارد، عالمى پرغوغا و پر از شور و نوا! سوره" نبا" نيز از اين اصل كلى مستثنا نيست، با سؤالى بيدارگر شروع مىشود، و با جملهاى پر از عبرت پايان مىيابد.
محتواى اين سوره را مىتوان در چند بخش خلاصه كرد.
-سؤالى كه در آغاز سوره از حادثه بزرگ (نبا عظيم) يعنى روز قيامت مطرح شده است.
- سپس به بيان نمونههايى از مظاهر قدرت خداوند در آسمان و زمين و زندگى انسانها و مواهب آن- به عنوان دليلى بر امكان معاد و رستاخيز- مىپردازد.
-در بخش های از نشانههاى آغاز رستاخيز و گوشهاى از عذابهاى دردناك طغيانگران را بيان مىدارد.
- وقسمتى از نعمتها و مواهب شوقانگيز بهشتى را شرح مىدهد.
فضيلت تلاوت سوره نبا
در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام ص آمده است ((من قرأ سورة عم يتساءلون سقاه اللَّه برد الشراب يوم القيامة))
" كسى كه سوره ((عم يتساءلون)) را بخواند خداوند از نوشيدنى خنك و گواراى بهشتى در قيامت سيرابش مىكند"
و در حديثى از امام صادق ع مىخوانيم((من قرأ عم يتساءلون لم يخرج سنته اذا كان يدمنها فى كل يوم حتى يزور البيت الحرام!))
" كسى كه همه روز سوره عم يتساءلون را ادامه دهد سال تمام نمىشود مگر اينكه خانه خدا را زيارت مىكند"! نيز در حديث ديگرى از رسول خدا ص نقل شده كه فرمود: ((من قرأها و حفظها كان حسابه يوم القيامة بمقدار صلاة واحدة)):" كسى كه آن را بخواند و حفظ كند حساب او در روز قيامت (چنان سريع انجام مىگيرد كه) به مقدار خواندن يك نماز خواهد بود"
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زاوست
آخرت در ادیان آسمانی
آخرت در دين ابراهيم(ع)
-عالم آخرت، عالمى پايدار و ارزشمند در تعاليم ابراهيم ((و الأخرة خير و أبقى * إنّ هذا لفى الصحف الأولى * صحف إبرهيم و موسى.)) اعلى 17 - 19
- عقيده به آخرت، از اركان دين ابراهيم ((...إنّى تركت ملّة قوم لايؤمنون بالله و هم بالأخرة هم كافرون * و اتّبعت ملّة ءاباءى إبرهيم... .)) يوسف 37 و 38
آخرت در دين اسحاق(ع)
- اعتقاد به عالم آخرت از اصول شريعت اسحاق ((...إنّى تركت ملّة قوم لايؤمنون بالله و هم بالأخرة هم كافرون * و اتّبعت ملّة ءاباءى إبرهيم و اسحق... .)) يوسف 37 و 38
آخرت در دين صابئان
-اعتقاد صابئان به آخرت: ((إنّ الّذين ءامنوا و الّذين هادوا و النّصرى و الصّابئين من ءامن بالله و اليوم الأخر... ))بقره 62
((إنّ الّذين ءامنوا و الّذين هادوا و الصّابئون و النّصرى من ءامن بالله و اليوم الأخر... .)) مائده 69
آخرت در دين عيسى(ع)
-ايمان و اعتقاد به آخرت، امرى پذيرفته شده در مسيحيّت: ((إنّ الّذين ءامنوا و الّذين هادوا و النّصرى و الصّابئين من ءامن بالله و اليوم الأخر )) بقره 62
((إنّ الّذين ءامنوا و الّذين هادوا و الصابئون و النّصرى من ءامن بالله و اليوم الأخر و عمل صلحا فلاخوف عليهم.))مائده 69
آخرت در دين موسى(ع)
-عالم آخرت، عالمى پايدار و ارزشمند در تعاليم موسى
((و الأخرة خير و أبقى * إنّ هذا لفى الصحف الأولى * صحف إبرهيم و موسى.)) اعلى 17 - 19
))يهوديان، معتقد به عالم آخرت:((إنّ الّذين ءامنوا و الّذين هادوا و النّصرى و الصّابئين من ءامن بالله و اليوم الأخر))بقره 62
((ولقد جاءكم مّوسى بالبيّنـت * قل إن كانت لكم الدّار الأخرة عند الله خالصة من دون الناس فتمنّوا الموت... .))بقره92 و 94
((من أهل الكتب أمّة قائمة... * يؤمنون بالله و اليوم الأخر... ))آل عمران 113 و 114
((إنّ الّذين ءامنوا و الّذين هادوا...من ءامن بالله و اليوم الأخر...))مائده 69
((إنّ قرون كان من قوم موسى...إذ قال له قومه لاتفرح... * و ابتغ فيما ءاتـك الله الدّار الأخرة... .))قصص 76 و 77
آخرت در دين يعقوب(ع)
-عقيده به آخرت، از اصول آيين يعقوب ((...إنّى تركت ملَّة قوم لاّ يؤمنون باللَّه وهم بالأخرة هم كـفرون * واتّبعت ملّة ءابآءى إبرهيم و إسحـق و يعقوب... .))يوسف 37 و 38
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زاوست
قبول ولايت على(ع)
((اِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ)) مائده / 55
طبق روايات متعدّد از شيعه و سنّى، مقصود از ((والّذين آمنوا)) اميرمؤمنان على(ع) است كه در حال ركوع، انگشتر خود را به نيازمند صدقه داد. (جامع البيان، ج 4، جزء6 ، ص628 - 629 ; مجمع البيان، ج3-4، ص324- 326)
إِنّ : حرف ؛ حرف مشبّه بالفعل ؛ مبنىّ ؛ على الفتح
مَا : حرف ؛ حرف زائد ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
وَلِيُّ :مذكر - مفرد - فعيل - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مشتق ؛ صفة مشبّهة ؛ معرب
كُمُ :اسم ؛ ضمير متّصل مجرور ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
اللّهُ :مذكر - مفرد - العال - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب
وَ: حرف ؛ حرف عطف ؛ مبنىّ ؛ على الفتح
رَسُولُ: مذكر - مفرد - فعول - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مشتق ؛ صفة مشبّهة ؛ معرب
- هُ :اسم ؛ ضمير متّصل مجرور ؛ مبنىّ ؛ على الضّم
الَّذِينَ :مذكر - جمع - اسم ؛ اسم موصول للجمع ؛ مبنىّ ؛ على الفتح
- ءَامَنُوا - آمَنُوا - أ م ن - مذكر - جمع - أفعلوا - فعل ؛ ثلاثىّ مزيد ؛ افعال ؛ ماضى ؛ غائب ؛ متعدى ؛ مبنىّ ؛ على الضّم
الَّذِينَ : مذكر - جمع - اسم ؛ اسم موصول للجمع ؛ مبنىّ ؛ على الفتح
يُقِيمُونَ : مذكر - جمع - يفعلون - فعل ؛ ثلاثىّ مزيد ؛ افعال ؛ مضارع ؛ غائب ؛ متعدى ؛ معرب
- الصَّلاَةَ - :مؤنث - مفرد - الفعلة - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد مصدرىّ ؛ معرب
يُؤتُونَ : مذكر - جمع - يفعون - فعل ؛ ثلاثىّ مزيد ؛ افعال ؛ مضارع ؛ غائب ؛ متعدى ؛ معرب
الزَّكَاةَ : مؤنث - مفرد - الفعلة - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد مصدرىّ ؛ معرب
وَ :حرف ؛ واوالحال ؛ مبنىّ ؛ على الفتح
هُمْ :مذكر - جمع - - اسم ؛ ضمير منفصل مرفوع ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
رَاكِعُونَ :مذكر - جمع - فاعلون - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مشتق ؛ اسم فاعل ؛ معرب
پذيرش ولايت و امامت امام علی از نشانه هاى حزب اللّه است.(( ومَن يَتَوَلَّ اللّهَ... والَّذينَ ءامَنوا فَاِنَّ حِزبَ اللّهِ هُمُ الغــلِبون))
طبرانى از علماى عامه در كتاب اوسط از عمارياسر نقل نموده كه فقيرى نزد على در حالتى كه به نماز مشغول بود توقف كرد و چيزى از او خواست على انگشترى خود را بيرون آورد و به فقير مزبور داد سپس اين آيه نازل گرديد موفق بن احمد از بزرگان علماى عامه در كتاب المناقب بعد از هفت واسطه از عيسی بن عبدالله بن عمربن على نقل نمايد كه گفت اين آيه وقتى كه به رسول خدا نازل شد از منزل بيرون آمد و رهسپار مسجد شد در حالتى كه مردم نماز مى خواندند در اين موقع سائلى از مسجد بيرون آمد پيامبر از او پرسيد آيا كسى به تو چيزى بخشيده است ؟سائل در جواب گفت كسى به من چيزى نه بخشيده جز اين مرد كه در حال ركوع است و اشاره به على نمود و گفت به من انگشترى بخشيده است
|
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زاوست سجده نزدیك ترین فاصله با خدای لایزال سوره حج آیه = ۱۸ سوره حج آیه ۲۶ وَإِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَاهِیمَ مَكَانَ الْبَیْتِ أَن لَّا تُشْرِكْ بِی شَیْئًا وَطَهِّرْ بَیْتِیَ لِلطَّائِفِینَ وَالْقَائِمِینَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ |
|
|
سوره = حج آیه = ۴۰
| الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِن دِیَارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن یَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِیَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ یُذْكَرُ فِیهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِیرًا وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ همانان كه به ناحق از خانه هایشان اخراج شدند [ و گناه و جرمی نداشتند ]جز اینكه می گفتند : پروردگار ما خداست و اگر خدا برخى از مردم را به وسیله برخى دیگر دفع نمی كرد ، همانا صومعه ها و كلیساها و كنیسه ها و مسجدهایى كه در آنها بسیار نام خدا ذكر می شود به شدت ویران می شدند ; و قطعاً خدا به كسانى كه [ دین ] او را یارى می دهند یارى می رساند ; مسلماً خدا نیرومند و تواناى شكست ناپذیر است . |
|
سوره = فرقان آیه = ۶۰ |
| سوره = فرقان آیه = ۶۴ وَالَّذِینَ یَبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَقِیَامًا و آنان كه شب را براى پروردگارشان با سجده و قیام به صبح می رسانند ، |
|
سوره = الشعرا آیه =۴۶ |
| سوره = الشعراء آیه = ۲۱۹ وَتَقَلُّبَكَ فِی السَّاجِدِینَ و گردش و حركت تو را در میان سجده كنندگان [ مشاهده می كند ، ] |
|
سوره = النمل آیه = ۲۴
|
|
سوره = النمل آیه = ۲۵ أَلَّا یَسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِی یُخْرِجُ الْخَبْءَ فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَیَعْلَمُ مَا تُخْفُونَ وَمَا تُعْلِنُونَ
سوره = ص آیه = ۷۳
سوره = ص آیه = ۷۵
|
خوردنی های حلال وحرام در قرآن
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زاوست
((اَمَّا اليَتيمَ فَلا تَقهَر)) سوره ی ضحی آیه ی 9
فَأَمَّا : فَـ -حرف ؛ رابط للجواب ؛ مبنىّ ؛ على الفتح
أَمَّا :حرف ؛ حرف شرط غير جازم ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
الْيَتِيمَ : مذكر - مفرد - الفعيل - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مشتق ؛ صفة مشبّهة ؛ معرب
فَـ: حرف ؛ رابط للجواب ؛ مبنىّ ؛ على الفتح
لَا :حرف ؛ حرف نهىحرف جزم ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
تَقْهَرْ: مذكر - مفرد - تفعل - فعل ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مضارع ؛ مخاطب ؛ متعدى ؛ معرب
از متن صریح آیه بر می آید که خئای عزّ وجلّ لزوم پرهیز واجتناب ازمقهور ساختن یتیم را دارد ومارا از اعمال:
ظلم وتعدی، غضب وخشم،پرخاش ، تحميل خواسته هاى خود برآنان، سلطه وتسلط برآنان، تحقير و تحميل ذلّت بر آنان را بر حذر داشته است
و((قَهْر))را به معناى مسلط شدن دانستندچنان که خداوند را ((قاهر)) مى گويند چون خلق را مقهور تسلط و قدرت خويش ساخته است
اين آیه ازسوره ضحی كه از سورههاى مكى می باشد، و طبق بعضى از روايات وقتى نازل شد كه پيامبر ص بر اثر تاخير و انقطاع موقت وحى ناراحت بود، و زبان دشمنان نيز باز شده بود، سوره نازل شد و همچون باران رحمتى بر قلب پاك پيامبر ص نشست، و تاب و توان تازهاى به او بخشيد و زبان بدگويان را قطع كرد.
- خداوند ، با گوشزد كردن يتيمى پيامبر ( ص ) و مراقبت هاى خويش از آن حضرت ، او را به پرهيز از سلطه بر يتيمان فراخواند .در فضيلت اين سوره همين بس كه در حديثى از پيغمبر اكرم ص نقل شده است:
((من قرأها كان ممن يرضاه اللَّه، و لمحمد (ص) ان يشفع له و له عشر حسنات بعدد كل يتيم وسائل!:))
" هر كس آن را تلاوت كند از كسانى خواهد بود كه خدا از آنها راضى مىشود و شايسته است كه محمد ص براى او شفاعت كند و به عدد هر يتيم و مسكين سؤال كننده ده حسنه براى او خواهد بود"
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زاوست
جن از آتش
(( وَالْجَانَّ خَلَقْنَاهُ مِنْ قَبْلُ مِنْ نَارِ السَّمُومِ )) حجر-27
الاعراب
1 - وَالْجَآنَّ - وَ -حرف ؛ حرف عطف ؛ مبنىّ ؛ على الفتح - الْجَانَّ - ج ن ن - مذكر - مفرد - الفاعل - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ اسم جمع ؛ معرب
2 - خَلَقْنَاهُ - خَلَقْنَا - خ ل ق - - جمع - فعلنا - فعل ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ ماضى ؛ متكلم ؛ متعدى ؛ مبنىّ ؛ على السّكون اسم ؛ ضمير متّصل منصوب ؛ مبنىّ ؛ على الضّم
3 - مِن - حرف ؛ حرف جرّ ؛ متعلّق بفعل قبله ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
4 - قَبْلُ - قَبْلُ - ق ب ل - مذكر - مفرد - فعل - اسم ؛ ظرف ؛ مبنىّ ؛ على الضّم
5 - مِن - حرف ؛ حرف جرّ ؛ متعلّق بفعل قبله ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
6 - نَّارِ - نَارِ - ن و ر - مذكر - مفرد - فـعل - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب
7 - السَّمُومِ - السَّمُومِ - س م م - مؤنث - مفرد - الفعول - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب
- آفرينش انسان و جن ، دو موجود شعورمند ، از دو عنصر كاملاً متفاوت ( خاك و آتش ) ، نمود قدرت خداوندلایزال
(( وَخَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مَارِجٍ مِنْ نَارٍ)) رحمن - 15
الاعراب
1 - وَخَلَقَ - وَ -حرف ؛ حرف عطف ؛ مبنىّ ؛ على الفتح - خَلَقَ - خ ل ق - مذكر - مفرد - فعل - فعل ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ ماضى ؛ غائب ؛ متعدى ؛ مبنىّ ؛ على الفتح
2 - الْجَآنَّ - الْجَانَّ - ج ن ن - مذكر - مفرد - الفاعل - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ اسم جمع ؛ معرب
3 - مِن - حرف ؛ حرف جرّ ؛ متعلّق بفعل قبله ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
4 - مَارِجٍ - مَارِجٍ - م ر ج - مذكر - مفرد - فاعل - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب
5 - مِن - حرف ؛ حرف جرّ ؛ متعلّق بمحذوف ؛ مبنىّ ؛ على السّكون
6 - نَارٍ - نَارٍ - ن و ر - مذكر - مفرد - فعل - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب
- خداوند ، جنيان را از آتش داراى باد هاى سوزان آفريده و جن ، آفريده شده به اراده الهى ، از شعله هاى خالص و بدون دود آتش است
((سموم)) در لغت به معناى باد سوزان است. ((مارج))، به معناى آتش خالص بدون دود است.
- عن النبى ( ص ) قال : . . . هـذه النار جزء من سبعين جزءاً من نار السموم التى خلق منها الجانّ و تلا هـذه الأية : (( و الجانّ خلقناه من قبل من نار السموم )) ;از رسول اكرم(ص) روايت شده است كه فرمود: اين آتش (دنيا در حرارت و تأثير) يك هفتادم از آتش سمومى است كه جن از آن آفريده شده است ونیز در قران در سوره ی جن داریم((.قُل اُوحِىَ اِلَىَّ اَنَّهُ استَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الجِنِّ فَقالوا اِنّا سَمِعنا قُرءانـًا عَجَبـا.)) مجذوب شدن گروهى از جن، با استماع وحى از زبان پيامبر که ابن عباس گويد رسول خدا قرآن را بر جنيان قرائت ننموده و آنها را نديده است ولى روزى با اصحاب خويش به سوى بازار عكاظ مى رفت و جنيان بين شياطين و بين خبر آسمانى حائل شده بودند و شهاب آسمانى به آنها بر خورد نمود به ناچار به سوى قوم خويش برگشتند و گفتند چيزى نديدنم مگر اينكه مى دانيم حادثه عجيبى اتفاق افتاده است و لذا گفتند بايد مشارق و مغارب زمين را جستجو كرد و به حادثه اى كه رخ داده اطلاع حاصل نمود عده اى از آنها به طرف تهامه توجه نموده و رهسپار گرديدند و منظور آنها ديدار پيامبر اسلام بوده تا اينكه پيامبر را در نخلستانى يافتند كه با اصحاب خويش مشغول اداى نماز صبح بوده است وقتى كه آيات قرآن را از پيامبر شنيدند كاملا گوش فرا داشتند و گفتند به خدا قسم اين همان حادثه عجيبى است كه ما بدان اطلاع يافته و در صدد يافتن آن بر آمده بوديم پس از شنيدن قرآن از رسول خدا به سوى قوم خود برگشتند و گفتند ما چيز عجيبى شنيده ايم و آن قرآن پيامبر اسلام بوده سپس اين آيه نازل گرديد و اقوال و گفتار جنيان به رسول خدا از طريق وحى آشكار گشت
به نام حضرت دوست که هرچه داریم زاوست
( یا صدیق المجد فی امر الشّریع البهاء ((یدبّر الامر)) لیس لنا وللبرایا اشارت علی الظّهور من یظهر الله من الکتاب البیان باب )
ای صاحبان هوش گوش بشنوید سروش دوست
((یُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّمَاءِ إِلىَ الْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فىِ يَوْمٍ كاَنَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّونَ)) سوره ی سجده آیه ی 32
امور اين جهان را از آسمان به سوي زمين تدبير ميكند، سپس در روزي كه مقدار آن هزار سال از سالهايي است كه شما ميشمريد بسوي او بالا ميرود و دنيا پايان مييابد
از متن آیات بر آید:
- مجموعه امور هستى ( آسمان و زمين ) ، تحت تدبير خداى يكتا است و جهان ، پس از آفريده شدن ، به حال خود ر ها نشده و هميشه تحت تدبير است و امور زمين ، از آسمان تدبير مى شود ..((یدبرالامر من السماء إلى الأرض))
((أمر)) به معناى (فعل و شأن) است و ((ال)) در آن، براى جنس بوده و در نتيجه، دلالت بر همه امور و كارها مى كند.
فعل مضارع ((يدبّر)) دلالت بر دوام و استمرار دارد. ((من)) ابتدايى و ((إلى)) انتهايى است. ((من السماء)) متضمن معناى (تنزيل) است
- بازگشت نهايى عالمِ هستى در پايان جهان ، به سوى خدا است وخداوند ، مبدأ و منت هاى همه امور جهان است ..((ثمّ يعرج إليه فى يوم كان مقداره ألف سنة))
- نخستين روز پس از پايانِ عمرِ جهان هستى ، برابر با هزار سال دنيوى است .((ثمّ يعرج إليه فى يوم كان مقداره ألف سنة ممّا تعدّون))
احتمال دارد مراد از ((یوم)) روز قيامت هم باشد كه در اين صورت، معنا و مفهوم آيه چنين مى شود: (خداوند، امور عالم را تدبير مى كند و آن گاه در روزى كه پايان عمر عالم است و هزار سال دنيوى زمان آن است، امر، به خداوند بازمى گردد و عالم بر چيده مى شود)
- آخرت و معيار سنجش زمان آن ، با دنيا و معيار هاى دنيوى ، متفاوت است و مدت سفر فرشته حامل فرمان تدبير خداوند براى آوردن پيام ، مدتى در حدود هزار سال به حساب دنيوى است.((فى يوم كان مقداره ألف سنة ممّا تعدّون))
(سخنان مفسرين در توجيه آيه فوق)
1- مقصود از تدبير امر وحى است كه بتوسط جبرئيل از آسمان بزمين فرود مىآيد پس از آن بالا ميرود آنچه را كه از وحى قبول شده يا با جبرئيل ردّ ميشود و ايّام نزول و صعود در روزى واقع ميگردد كه مسافت آن بسير انسانى هزار سال طول ميكشد زيرا چنانچه تحديد شده مسافت بين آسمان و زمين بقدر پانصد سال راه است اين است كه نزول و صعود وحى را بمقدار هزار سال تحديد نموده.
2- مقصود كلّ تدبير امور دنيا است كه تدبير امور دنيا را بامر حق تعالى در ايّام اللَّه از آنچه نزول مينمايد و آنچه صعود مينمايد بسوى او و ثابت ميماند نزد او هزار سال بحساب ميآيد و در هر وقتى از اين ايّام در صحف ملائكه ثبت ميگردد تا آخرين مدّت و بهمين ترتيب امور عالم دنيا نزول و صعود مينمايد تا موقعى كه قيامت بر پا گردد پس از آن تمام امور برگشت باو مينمايد تا آنكه بين آنها حكم نمايد
3- مقصود اوامر الهى است نسبت بمخلوقات كه مدبّر عالم بتدريج نازل ميگرداند و صعود نمينمايد مگر كمى از اعمال صالحه زيرا كه عمل لايق صعود نميگردد مگر عملى كه خالص باشد.
به نام حضرت دوست
سهم ارث
((يُوصِيكُمُ اللهُ فِي أَوْلاَدِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الأُنْثَيَيْنِ فَإِنْ كُنَّ نِسَاءً فَوْقَ اثْنَتَيْنِ فَلَهُنَّ ثُلُثَا مَا تَرَكَ وَإِنْ كَانَتْ وَاحِدَةً فَلَهَا النِّصْفُ وَلأَبَوَيْهِ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا السُّدُسُ مِمَّا تَرَكَ إِنْ كَانَ لَهُ وَلَدٌ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلَدٌ وَوَرِثَهُ أَبَوَاهُ فَلأُمِّهِ الثُّلُثُ فَإِنْ كَانَ لَهُ إِخْوَةٌ فَلأُمِّهِ السُّدُسُ مِنْ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُوصِي بِهَا أَوْ دَيْنٍ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَاؤُكُمْ لاَ تَدْرُونَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ لَكُمْ نَفْعًا فَرِيضَةً مِنَ اللهِ إِنَّ اللهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا))نساء / 11
خداوند در باره فرزندانتان به شما سفارش ميكند كه سهم (ميراث) پسر، به اندازه سهم دو دختر باشد، و اگر فرزندان شما، (دو دختر و) بيش از دو دختر باشند، دو سوم ميراث از آن آنهاست، و اگر يكي باشد، نيمي (از ميراث،) از آن اوست. و براي هر يك از پدر و مادر او، يك ششم ميراث است، اگر (ميت) فرزندي داشته باشد، و اگر فرزندي نداشته باشد، و (تنها) پدر و مادر از او ارث برند، براي مادر او يك سوم است (و بقيه از آن پدر است)، و اگر او برادراني داشته باشد، مادرش يك ششم ميبرد (و پنج ششم باقيمانده، براي پدر است). (همه اينها،) بعد از انجام وصيتي است كه او كرده، و بعد از اداي دين است -شما نميدانيد پدران و مادران و فرزندانتان، كداميك براي شما سودمندترند!- اين فريضه الهي است، و خداوند، دانا و حكيم است.
شان نزول اين آيه
[ابن عباس] گويند سبب نزول آيه چنين بود كه مردم زنان و دختران و پسران صغار را از ارث محروم مى كردند و جز به كسانى كه شمشيرزن بوده و به كارزار جنگ مى پرداختند به ديگران ارث نمىدادند و اين آيه نازل گرديد و كيفيت ارث را آشكار ساخت
چرا در آیین اسلام ارث مرد دو برابر زن ميباشد؟آیا حضرت احدیت با ادیان خود احکام غیر تساوی را بر بندگانش عرضه داشته است؟ آیا در پیش حضرت رئوف وعادل،بین بندگان سالفه وخالفه خویش تفارق وتمایزی موجود ومشهود است؟ آیا در ادیان سالفه احکام ارث بالسویه بوده؟ آیا انسان ناسپاس با این اراجیف واتهامات خویش بر خدای لم یزلی وعادل پیشه ظلم وستم نمی کند ورئوف بی همتای لایزال را ظالم وستم پیشه نمی پندارد. ظالم یعنی مشرک یعنی کافر یعنی در ظلمت های انحرافات وکجرویها وکژتابی ها مات ومبهوت ماندن یعنی از رحمت الهییه مطرودبودن از نسایم رحمانی مبعودگشتن
اصلا دهان وزبان ما ناسپاسان چرا حول محور تظلم به خداست .بدانیم مولای غدیر خم ماکه سلام ودرود خدا برآن باد به پیروان راستین خویش تعلیم وتذکر نموده که از خدا نترسید از گناه خود بترسید هرکس از خدا بترسدبه خدا ظلم کرده است چرا که خدا ظالم نیست رئوف ومهربان است وکسی دیگر ازخرده گیران متعه(صیغه موقت) بر امام باقر(؟) وارد شد وگفت اگر کسی با دختر تو این کار را کند غیرت وحمیت تو چیست ؟ آن امام شکافنده ی علوم، پاسخی بسیار نافذ وگیرا برآن اشکال تراش احکام قران داد که در کتب ها مسطور است واز چشم همه مستورنیست((..............آن کسی که این احکام را نازل کرده از من وتو غیرتمند تر است....)
با اينكه ظاهرا ارث مرد دو برابر زن است اما با دقت بيشتر روشن ميشود كه از يك نظر ارث زنان دو برابر مردان ميباشد! و اين بخاطر حمايتى است كه اسلام از حقوق زن كرده است.ومثل وغربیان وغربزدگان زن را کالای تجارتی نمی داند .از زن فرار نمی کند همجنس بازی را اشاعه نمی کند، حمایت نمی کند .انجمن حمایت از همجنس بازان را دربلاد اخرب ایجاد نمی کند و زن مطرود ومحروم از آغوش همسر در پی مساحقه نمیشود .
((پس ای صاحبان هوش وگوش سروش دوست را)) بشنوید وبا چشم دل ببینیدکه پایبندان به آیین پاک ورحمانی اسلام چطورخود را ملزم به رعایت حقوق زن می دانند وناشکیبی وناسپاسی نمی کنند
کلامی از تفسیر نمونه به عنوان دلیل مبرهن بر تساوی حقوق زن ومرد تفسير نمونه، ج3، ص: 291و292
((توضيح اينكه وظائفى بر عهده مردان گذارده كه با توجه به آن نيمى از درآمد مردان عملا خرج زنان ميشود، در حالى كه بر عهده زنان چيزى گذارده نشده است، مرد بايد هزينه زندگى همسر خود را طبق نيازمندى او، از مسكن و پوشاك و خوراك و ساير لوازم بپردازد، و هزينه زندگى فرزندان خردسال نيز بر عهده اوست، در حالى كه زنان از هر گونه پرداخت هزينهاى حتى براى خودشان معاف هستند، بنا بر اين يك زن ميتواند تمام سهم ارث خود را پسانداز كند، در حالى كه مرد ناچار است آن را براى خود و همسر و فرزندان خرج كند، و نتيجه آن عملا چنين ميشود كه نيمى از درآمد مرد براى زن خرج ميشود، و نيمى براى خودش، در حالى كه سهم زن هم چنان بحال خود باقى ميماند.
براى توضيح بيشتر به اين مثال توجه كنيد: فرض كنيد مجموع ثروتهاى موجود در دنيا معادل 30 ميليارد تومان باشد كه از طريق ارث تدريجا در ميان زنان و مردان جهان (دختران و پسران) تقسيم ميگردد، اكنون مجموع درآمد مردان را با مجموع درآمد زنان جهان از راه ارث حساب كنيم، مىبينيم از اين مبلغ 20 ميليارد سهم مردان، و 10 ميليارد سهم زنان است، اما مطابق معمول، زنان ازدواج ميكنند، و هزينه زندگى آنها بر دوش مردان خواهد بود و به همين دليل زنان ميتوانند 10 ميليارد خود را پسانداز كنند، و در بيست ميليارد سهم مردان، عملا شريك خواهند بود، زيرا در مورد آنها و فرزندان آنها نيز مصرف ميشود.
بنا بر اين در واقع نيمى از سهم مردان كه 10 ميليارد ميشود صرف زنان خواهد شد، و با اضافه كردن اين مبلغ به 10 ميليارد كه پسانداز كرده بودند، مجموعا صاحب اختيار 20 ميليارد- دو سوم مجموع پول دنيا- خواهند بود، در حالى كه مردان بيش از 10 ميليارد عملا براى خود مصرف نمىكنند.
نتيجه اينكه سهم واقعى زنان، از نظر مصرف و بهرهبردارى دو برابر سهم واقعى مردان است، و اين تفاوت بخاطر آن است كه معمولا قدرت آنها براى توليد ثروت كمتر است، و اين يك نوع حمايت منطقى و عادلانه است كه اسلام از زنان به عمل آورده و سهم حقيقى آنها را بيشتر قرار داده اگر چه در ظاهر سهم آنها نصف است.
در كتاب" معانى الاخبار" از امام على بن موسى الرضا ع نقل شده كه در پاسخ اين سؤال فرمود:" اينكه سهم زنان نصف سهم مردان از ميراث است بخاطر آن است كه زن هنگامى كه ازدواج مىكند چيزى ميگيرد و مرد ناچار است چيزى بدهد، به علاوه هزينه زندگى زنان بر دوش مردان است، در حالى كه زن در برابر هزينه زندگى مرد و خودش مسئوليتى ندارد"))
پس ای بلبل معانی جز در گلبن معانی جای مگزین
Powered By
BLOGFA.COM