|
1 - بِسْمِ - بِـ - - - - - حرف ؛ حرف جرّ ؛ متعلّق بمحذوف ؛ مبنىّ ؛ على الكسر 1 - - سْمِ - س م و - مذكر - مفرد - فع - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب 2 - اللَّهِ - اللَّهِ - أ ل ه - مذكر - مفرد - العال - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب 3 - الرَّحْمَنِ - الرَّحْمَنِ - ر ح م - مذكر - مفرد - الفعلان - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مشتق ؛ صيغة مبالغة ؛ معرب 4 - الرَّحِيمِ - الرَّحِيمِ - ر ح م - مذكر - مفرد - الفعيل - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مشتق ؛ صيغة مبالغة ؛ معرب
نظرى به سوره مباركه از تفسير أحسن الحديث، ج1، ص: 28 ((1- بنا بر آنكه در مقدمه تفسير گفتهايم اين سوره پنجمين سوره است كه در سال اول بعثت بعد از «المدثر» نازل گشته است. 2- تعداد آيات آن بالاتفاق هفت آيه است با اين فرق كه اهل مكه و كوفه بسم اللَّه ... را يك آيه شمرده و صِراطَ الَّذِينَ ... تا آخر سوره را، نيز يك آيه گفتهاند و آنها كه بسم اللَّه ... را يك آيه نمىدانند صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ را يك آيه دانستهاند، آنهايى كه آن را شش يا هشت آيه گفتهاند اعتنايى به قولشان نيست اين سوره داراى بيست و هفت كلمه و صد و چهل حرف است. «تفسير خازن» 3- اين سوره در مكه نازل شده و از سورههاى مكى است، بعضى گفتهاند: در مدينه نازل گشته و به نظر بعضى دو دفعه نازل گرديده است يكى در مكه و ديگرى در مدينه. به مكى بودن آن از دو راه استدلال شده است. اول اينكه: مراد از «سبع مثانى» در آيه وَ لَقَدْ آتَيْناكَ سَبْعاً مِنَ الْمَثانِي وَ الْقُرْآنَ الْعَظِيمَ حجر/ 87 سوره حمد است، اين آيه بلاخلاف در مكه نازل شده است، پس در وقت نزول سوره حجر، سوره حمد نازل شده بود. دوم- به ضرورت مسلمين نماز در مكه واجب گرديده است و در اسلام نماز بدون حمد نيست، شيعه و اهل سنت اتفاق دارند بر اينكه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمودهاند:«لا صلوة الا بفاتحة الكتاب»اما آنها كه گفتهاند: دو دفعه نازل شده است اين سخن نيز محتمل مىباشد بعلت كثرت فضيلتش، هر چند كه دليلى بر- آن نيست 4- اين سوره بواسطه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فاتحة الكتاب نامگذارى شده است زيرا چنان كه گفته شد شيعه و اهل سنت بالاتفاق نقل كردهاند كه آن حضرت فرموده است. «لا صلوة الا بفاتحة الكتاب» وانگهى اين حديث بهترين دليل است كه قرآن كريم در زمان آن حضرت بترتيب فعلى در آمده و سوره حمد در اول آن قرار گرفته است. 5- محتويات سوره مباركه از اين قرار است: 1- رحمت خدا همه موجودات را فرا گرفته و آن رحمت دائمى و ابدى است، بايد سخن و كار با نام چنين خدايى آغاز گردد. 2- پرورش دهنده همه مخلوقات او است، رحمتش گسترده و ابدى است. 3- جهان ديگرى غير از اين جهان وجود دارد كه گرداننده آن نيز خداست. 4- پرستش خاص خداست، فقط بايد او را پرستيد و فقط بايد از او مدد خواست كه آفريننده و اداره كننده همه جهان اوست. 5- مردمان در مسير زندگى به سه گروه تقسيم مىشوند: هدايت يافتگان غضب شدگان وگمراهان، بايد تلاش كرد و از خدا خواست تا از گروه اول شد بقيه مطالب در «نكتهها» خواهد آمد.)) تفسير أحسن الحديث، ج1، ص: 28 برگرفته از نرم افزار((دانشنامه ی قرآن۲))
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم مهر ۱۳۸۹ساعت ۲:۴۲ ق.ظ توسط غريب
|
|
|
