|
به نام او که هرچه داریم زاوست
آتش برزخى انفال آيه ي 50 ((وَلَوْ تَرَى إِذْ يَتَوَفَّى الَّذِينَ كَفَرُوا الْمَلاَئِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ وَذُوقُوا عَذَابَ الْحَرِيقِ)) ترجمه: و اگر ببيني كافران را هنگامي كه فرشتگان (مرگ)، جانشان را ميگيرند و بر صورت و پشت آنها ميزنند و (ميگويند:) بچشيد عذاب سوزنده را (،به حال آنان تاسف خواهي خورد)! كافران پس از جان كندن پر مشقت به عذاب و آتشى سوزان ( عذاب برزخ ) گرفتار خواهند شد . و ذوقوا عذاب الحريق امر به چشيدن عذاب حريق (ذوقوا عذاب الحريق)، دلالت بر وجود بالفعل آن عذاب دارد. و چون اين جمله به هنگام گرفتن جان كافران گفته مى شود، معلوم مى شود كه كافران پس از مردن به عذاب گرفتار خواهند شد و اين همان عذاب برزخى است. گفتنى است <ذوقوا ... > به تقدير <يقولون لهم> سخن ملائكه با كافران به هنگام گرفتن جان آنان است. الاعراب 1 - وَلَوْ - وَ - - - - - حرف ؛ حرف استيناف ؛ مبنىّ ؛ على الفتح 1 - - لَوْ - - - - - - - - حرف ؛ حرف شرط غير جازم ؛ مبنىّ ؛ على السّكون 2 - تَرَى - تََرَى - ر أ ى - مذكر - مفرد - تفل - فعل ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مضارع ؛ مخاطب ؛ متعدى ؛ معرب 3 - إِذْ - إِذْ - - - - - مذكر - مفرد - - اسم ؛ ظرف ؛ مبنىّ ؛ على السّكون 4 - يَتَوَفَّى - يَتَوَفَّى - و ف ى - مذكر - مفرد - يتفعل - فعل ؛ ثلاثىّ مزيد ؛ تفعّل ؛ مضارع ؛ غائب ؛ متعدى ؛ معرب 5 - الَّذِينَ - الَّذِينَ - - - - - مذكر - جمع - - اسم ؛ اسم موصول للجمع ؛ مبنىّ ؛ على الفتح 6 - كَفَرُوا - كَفَرُوا - ك ف ر - مذكر - جمع - فعلوا - فعل ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ ماضى ؛ غائب ؛ متعدى ؛ مبنىّ ؛ على الضّم 7 - الْمَلآئِكَةُ - المَلَائِكَةُ - م ل ك (ل أ ك ) - مؤنث - جمع - الفعائلة - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب 8 - يَضْرِبُونَ - يَضْرِبُونَ - ض ر ب - مذكر - جمع - يفعلون - فعل ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مضارع ؛ غائب ؛ متعدى ؛ معرب 9 - وُجُوهَهُمْ - وُجُوهَـ - و ج ه - مؤنث - جمع - فعول - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب 9 - - هُمْ - - - - - اسم ؛ ضمير متّصل مجرور ؛ مبنىّ ؛ على السّكون 10 - وَأَدْبَارَهُمْ - وَ - - - - - حرف ؛ حرف عطف ؛ مبنىّ ؛ على الفتح 10 - - أَدْبَارَ - د ب ر - مؤنث - جمع - أفعال - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ جامد ؛ معرب 10 - - هُمْ - - - - - اسم ؛ ضمير متّصل مجرور ؛ مبنىّ ؛ على السّكون 11 - وَذُوقُوا - وَ - - - - - حرف ؛ حرف عطف ؛ مبنىّ ؛ على الفتح 11 - - ذُوقُوا - ذ و ق - مذكر - جمع - فعلوا - فعل ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ أمر ؛ مخاطب ؛ متعدى ؛ مبنىّ ؛ على حذف النّون 12 - عَذَابَ - عَذَابَ - ع ذ ب - - - فعال - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ اسم مصدر ؛ معرب 13 - الْحَرِيقِ - الْحَرِيقِ - ح ر ق - مذكر - مفرد - الفعيل - اسم ؛ ثلاثىّ مجرّد ؛ مشتق ؛ صفة مشبّهة ؛ معرب تفسير أحسن الحديث، ج4، ص:۸۲-۸۳ نظرى به سوره مباركه 1- انفال هشتاد و هشتمين سوره است كه بعد از سوره بقره در مدينه نازل گرديد، در ميان سورههاى مدنى دومين سوره مىباشد، مطالب آن نشان مىدهد كه در سال دوم هجرى بعد از جنگ تاريخى «بدر» نازل شده است در ترتيب فعلى قرآن مجيد سوره هشتم مىباشد. 2- تعداد آيات آن بقول قارئان كوفى هفتاد پنج و بقول قارئان حجاز و بصره هفتاد شش است چنان كه بارها گفتهايم قول كوفى قابل قبول است كه توسط عاصم بن ابى النجود به امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه مىرسد، سيد صدر در «تأسيس الشيعه» و محدث قمى در سفينة البحار (عصم) نقل كردهاند: عاصم بن ابى النجود قرآن را بر ابو عبد الرحمن سلمى و او همه قرآن را بر امير المؤمنين عليه السّلام خوانده است. خازن در تفسير خويش گويد: اين سوره داراى هزار و هفتاد و پنج كلمه و پنج هزار و هشتاد حرف است و اللَّه العالم. 3- تسميه آن به «انفال» ظاهرا به علت وقوع اين كلمه و احكام آن در 4- اين سوره بى شكّ مدنى است، در مجمع البيان از ابن عباس و قتاده نقل شده: آيات: وَ إِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا ... 30 تا 37 در مكه نازل گشته است ولى اين سخن، ادّعاى بدون دليل است بلكه ظهور آن آيات، نيز مدنى مىباشد كه از گذشته خبر مىدهند. 5- احتمال قوى آنست كه همه سوره به يك بار نازل شده است، براى به تدريج نازل شدن دليلى در دست نيست. 6- علّت نزول سوره يكى اختلاف درباره انفال و غنائم جنگى بود كه در جنگ «بدر» به دست آورده و در تقسيم آن اختلاف كردند. ديگر بيان امدادهاى غيبى بود كه در آيات مكرر از اين سوره مىخوانيم: فقط امداد غيبى و نقشههاى خداوند بود كه در آن جنگ نابرابر سبب شكست دشمن و پيروزى مسلمانان گرديد و گرنه در روال عادى مىبايست غلبه با كفار باشد. از جمله آمدن ملائكه بود كه سبب اطمينان مسلمين و رعب كفار گرديد لذا صريحا فرموده: فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ قَتَلَهُمْ وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى/ 18. مسلمانان خوش داشتند با كفار درگير نشوند و فقط كاروان قريش را مصادره كنند ولى خدا مىخواست، آنها درگير شوند تا كفّار شكست بخورند: وَ تَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ وَ يُرِيدُ اللَّهُ أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ وَ يَقْطَعَ دابِرَ الْكافِرِينَ/ 7، پس اين سوره در صدد بيان چنين واقعيتى است. وانگهى به مسلمانان اميد مىدهد كه اگر با نيت خالص و براى حاكميت اللَّه بجنگند پيوسته از حمايت خداوند برخوردار خواهند بود، زيرا اين مطلب يكى از نظامات جهان و يكى از نواميس طبيعت است چنان كه به كرات بتجربه رسيده است، در تفسير عيّاشى از امام صادق عليه السّلام نقل شده: هر كه سوره برائت و انفال را در هر ماه بخواند نفاق بوجود او داخل نمىشود
+ نوشته شده در جمعه سی ام مهر ۱۳۸۹ساعت ۶:۹ ب.ظ توسط غريب
|
|
|
